stijve lul in onderbroek geilste kutjes

Onderdanige vrouw zoekt meester cardate eindhoven

But it almost never is Zoek meer berichten van Violence Fetishist. Plus legte en gewicht, klaar. A l fuelba chai de sul verjan, A l' auzelb chajan lor latis Owke wij hadden ook een schoolarts, een keer in groep 4 om te kijken of je goed groeide ofzo net als op t consultatiebureau en in groep 7 kreeg je te horen hoelang je zou worden en keken ze ook naar je rug offie recht was en idd in je onderbroek bij mij dan maar dat was voor mijn liezen en niet voor geslachtsdelen Maar ik heb nog nooit gehoord van schoolartsen die alles ff lekker gingen aanraken.

Get used to it. Werd er bij jullie dan niet in de tweede nog gecontroleerd? Bij ons wel namelijk, en dat vond ik wél erg.

Ze moesten je ruggegraat controleren en daarvoor moest je dus vrijwel alles uit, anders konden ze het niet zien. Toen was ik nog smal en dun en vond het niet zo heel erg, maar leuk was anders. En we werden gewogen! Dat weet ik nog, want ik was wel 48 kilo. Your moral civilized society is built on brutality and cruelty.

Zoek meer berichten van Somebody Special. Met de schoolarts nooit problemen gehad, maar kan me nog wel herinneren dat ik bij de huisarts in de hoek van de kamer ben beland toen hij in me onderbroek moest voelen. Het maakte mij niets uit. Het is die mensen hun werk. Achja, die zien wel meer hoor. Je bent niet de enige. Ik was alleen wel bang dat ik een stijve zou krijgen. Maar ze zei toen, even kijken of je een liesbreuk hebt hoor.

Nadat ze ook al even me ballen had gevoeld. Dus ik dacht, nouja, wat lul je nou, je moet gewoon even naar me geslachtsdeel kijken. Ik dacht toen dat als je een liesbreuk hebt, dat je dan allang op de grond lag van de pijn en dat je dan niet eens meer zou kunnen lopen ermee, zegmaar net zoiets als een gebroken been.

Achteraf weet ik dat het echt om het bekijken van een eventuele liesbreuk ging, omdat je daar ongemerkt maanden mee kan lopen. Maar het was niet zo heel onprettig hoor, achja, voor die mensen is dat heel normaal joh. Ik schaam me daar dan ook niet voor ofzo. Mark die voor het laatst in de 3e klas naar de schoolarts is geweest.

Mark Bekijk openbaar profiel Zoek meer berichten van Mark. Topictools Printversie tonen Deze pagina e-mailen.

Zoek in deze topic Geavanceerd zoeken. BB code is Aan. Exacte vakken     Huiswerkvragen: Het is nu E-mail ons - Scholieren.

Pagina 1 van 3. Zoek in deze topic. Zoek meer berichten van Stuartje. Zoek meer berichten van jos-fan. Zoek meer berichten van unpopular. BendeBen schreef op Zoek meer berichten van kastdeur. Zoek meer berichten van MrOizo. MrOizo schreef op Zoek meer berichten van de communiceerbeer. Bezoek Violence Fetishist's webpagina! Zoek meer berichten van KiMZz.

Zoek meer berichten van strafcorner. Zoek meer berichten van italianboy. Morgan schreef op Het is 38 jaar geleden maar ik weet nog goed dat het voor hem een seksuele betekenis had, ik vond het eng, vies, vernederend en voelde me erg onveilig.

Ik was blij dat hij het daarbij heeft gelaten en dat ik weg mocht gaan. Een enge man die broeder Eimar. En mijn ouders hadden zoveel vertrouwen in hem dat ik thuis bijles geschiedenis van hem kreeg. Broeder Valentinus 'Lange Tinus' vond het nodig om midden in de nacht tijdens zijn rondes over de slaapzaal op mijn bed te gaan zitten ik was 12 of Van te voren had hij al wat lopen drentelen voor mijn bed.

Toen hij op mijn bed zat begon hij zwaar te ademen. Ik dacht dat hij moe was maar achteraf denk ik dat hij gewoon geil was. Hij begon aan mijn been te friemelen en ik trok mijn been terug.

Ik voelde me ook in deze situatie onveilig. Gelukkig is hij niet verder gegaan. Ik weet niet meer hoe de ziekenbroeder heet, maar wij noemden hem 'Bulletje'. Hij maakte er altijd een heel ritueel van om de thermometer in je kont te steken.

Dat mocht je vooral niet zelf doen. Het lijken misschien kleine dingen, maar omdat ik het nog zo goed weet en het toen erg naar vond, klopt dat gedrag van Bulletje gewoon niet. Trouwens, broeder Valentinus maakte zich ook schuldig aan zeer ernstige fysieke mishandeling, dat mag nu ook wel eens gezegd worden. Ik ben zelf door hem wel eens in elkaar geschopt op de wc nadat hij me daar betrapte op stiekem roken, ik was 12 of Maar ik heb hem eens de jongen die naast mij op de slaapzaal lag ik weet zijn voor- en achternaam nog precies zo ernstig in elkaar zien slaan dat die jongen de hele nacht heeft liggen jammeren van de pijn.

De hele slaapzaal heeft het gehoord en ik heb het ook gezien. Valentinus beukte met zijn rechterhand zo hard hij kon, zeker 15 keer op de jongen in.

De hele nacht lag iedereen doodstil in zijn bed en hoorde je het gejammer van de jongen. De volgende dag liep Valentinus met zijn rechterarm in een mitella, en 's avonds op de slaapzaal waarschuwde hij ons: Bij broeder stevanie,aan de over kant van de straat.

Niemand thuis wist waarom ik met alle geweld weg wilde daar!!! Na een kapelaan in meerssen te hebben gehad die het zelfde deed was het daar weer raak. Het grote probleem van mij is niemand weet dit van mij. Ik begrijp als ik dit wil door zetten dit moet openbaar komen.

Door mijn Naams bekendheid in deze omgeving lijkt me niet zo prettig ook voor dochters niet die hier in de buurt wonen en ook zeer bekend zijn. Wat ik wel kwijt wil is dat we problemen in de fam hebben,broer en zus, en dit is zeker te wijten aan de problemen van toen. Eerst de kapelaan in meerssen en toen daar in blijerheide. Ik dacht dat dit dus normaal was schijnbaar, dat dit gebeurde overal.

Dit was heb ik opgezocht op google,ik zat toen bij broeder Stephanus in de klas, een helikopter wilde landen op het voetbalterrein van het internaat dat ook werd gebruikt door KVC oranje, echter broeder Philippus die stond te zwaaien onder de helikopter dat zijn gras kapot ging.

Stuk voor stuk waren die broeders geen van allen normaal. Ik herinner mee steeds meer details ook dat broeder Servatius een aantal bescherm leerlingen om zich heen had klikspanen waren dit vriendjes van hem. Deze zorgde ook voor ontgroening nieuwe leerlingen. Ook ik was op het jongenspensionaat te Bleijerhiede Kerkrade nu ongeveer 50 jaar geleden.

Ook ik heb de seksuele vergrijpen van de diverse broeders en paters meebeleefd. Ook tijdens een zg retraite weekend in Spaubeek werd ik seksueel betast door de paters die ons de goede weg op wilden sturen!

Met name de broeders Crispinus en Leonardus heb ik zich vergrijpen aan anderes jongens en mijzelf. Dag vertrouwen in de mensen. De basis van mijn relatieproblemen en familiaire onrust is gelegd door het ongepast sexueel gedrag van onze zg hoeders en opvoeders in die jaren. De destijds geheten Mulo opleiding heb ik uiteindelijk daar in het internaat niet kunnen afmaken, vanwege het voortdurende regelmatige sexuele misbruik, waardoor ik mij op allerlei mogelijke manieren, als stil protest, meer en meer "obstinaat" ging gedragen, hetgeen er uiteindelijk toe geleid heeft, dat ik van het internaat werd verwijderd.

Dit, toendertijd, overigens tot mijn grote vreugde. Dit waren broeder Leonardus en broeder Jacobus. Er waren een aantal anderen die een aantal keren iets probeerden, maar mij uiteindelijk met rust lieten, vanwege mijn nogal fanatieke tegenstribbelingen.

Leonardus en Jacobus waren echter, in mijn omstandigheden, voor mijn gevoel een paar "halfgoden", die je konden maken en breken. Omtrent de aard en de details van het sexuele misbruik kan ik u in een later stadium op de hoogte stellen. Een en ander heeft bij mij wel geleid tot een aantal nogal grote en zware kompleksen, waarmee ik in mijn verdere leven tientallen jaren heb "geworsteld".

Ik werd NIET geloofd mijn moeder was nogal zeer fanatiek katholiek , maar er volgde vrijwel onmiddellijk een auto-rit van Maastricht naar Bleijerheide voor een langdurig gesprek met de nieuwe "overste" van het internaat ik meen met te herinneren dat dat broeder Dagobert was, een "goeie", waarvan ik nooit problemen heb ondervonden.

Ik moest langdurig op de parkeerplaats in de auto blijven wachten en als het nodig zou zijn dan zouden ze mij wel roepen. Na afloop van het gesprek werd mij door mijn moeder o. Men kan in Bleijerheide, of wie of waar dan ook, niet de stelling blijven innemen, dat niemand ergens van op de hoogte was of iets heeft gemerkt.

Tweede verhaal Ik ging bij de jongens lange tijd door als "het lievelingetje", want ik was "uitgekozen" om dagelijks de krant te mogen brengen van het kantoor van het "hoofd van de Lagere School" naar het "hoofd van de Mulo".

Maar ik mocht de krant blijven halen en brengen naar zijn kantoor. Onder het mom dat ik mij nooit goed "aankleedde", zogenaamd mijn overhemd niet goed in mijn broek zat, ging "Leonardus" over om mij "goed aan te kleden". Ik moest dan naar hem toekomen, hij bleef in zijn bureau-stoel zitten en dan begon het gefriemel etc.

Ook al zorgde ik er iedere keer voor dat mijn overhemd perfekt in mijn broek zat dan nog was het naar zijn smaak verkeerd. Herhaalde pogingen van Leonardus om hem te betasten mislukten steeds, omdat ik mij behoorlijk verzette, alhoewel ik alles op die leeftijd niet begreep, maar "van nature" voelde ik een ontzettende afkeer van dit alles.

Met Leonardus is dit soort dingen jaren doorgegaan, soms met aangename lange rustperiodes, begrijpelijk, want dan was Leonardus wellicht gefocused op nieuwe slachtoffertjes. Dan was er broeder Jacobus, welke regelmatig het toezicht had over de slaapzaal.

Deze kwam mij zeer regelmatig in zijn pyama, midden in de nacht, wakker maken en begon steeds met flauwekul verhaaltjes, zoals: Uiteindelijk moest ik dan mee naar het waslokaal achterin de slaapzaal, daar moest mijn pyama-broek uit.

Jacobus zette zijn rechterbeen dan op een stoel, ik moest dan over zijn been gaan liggen, billen naar boven, en ik kreeg dan "een pak slaag op mijn blote billen". In feite, het slaan stelde totaal niets voor, het was meer geaai over mijn billen, zijn vingers streelden mijn anus en ballen, zijn vingers drukten dikwijls vaak zacht op mijn anus en af en toe kreeg ik een klap.

Dan plotseling drukte hij mij stevig tegen zich aan en begon te "trillen". Jaren later begreep ik, dat hij dan iedere keer gewoon klaarkwam. Wie zal het zeggen De man, Jacobus, moet toch wel een aardige afwijking hebben gehad. Derde verhaal Ik moet ongeveer 12 jaar zijn geweest en was nogal fanatiek in het beoefenen van allerlei sporten in het internaat. Ik brak een keer bij het "verspringen" in de verspringbak mijn linkerarm. Veel pijn, grote paniek, naar de ziekenboeg, van daaruit met de ziekenbroeder met de bus naar het ziekenhuis.

Daar, onder narcose, werd mijn arm weer "gezet" en ging in het gips. Voordien, tijdens het wachten, was ik nogal in paniek en bang. De ziekenbroeder probeerde me gerust te stellen, alles zou weer goed komen, ik moest flink en dapper zijn. De volgende dag moest ik me melden in de ziekenboeg "voor kontrole". Deur ging op slot en ik moest me helemaal naakt uitkleden, uiteraard daarbij geholpen had maar EEN arm en moest op de "onderzoeks-tafel" gaan liggen.

Daar werd eerst geweldig lang gedaan over het opmeten van mijn temperatuur met een thermometer, vele keren in en uit mijn achterste. Kontgaatje weer opengetrokken en de meter er weer in. Ik kon namelijk koorts hebben na het "zetten" van mijn arm, werd mij gezegd.

Daarna zou ik, net zoals in het ziekenhuis, even in slaap worden gebracht, want dat was beter voor het gehele verdere onderzoek. Aldus geschiedde met ether-lappen. Wat er toen precies met mij allemaal uitgespookt is, weet ik niet, kan mij alleen herinneren, dat ik na afloop nogal jeuk had en last had van mijn anus, maar ik dacht toen, dat dat van dat thermometer-gedoe was. Kan daarom ook totaal niets bewijzen. Een dergelijke kont role heeft daarna nog een keer plaatsgevonden.

Ik ging na de tweede keer protesteren tegen "de narcose" en zei dat ik daar dagenlang misselijk en ziek van werd, en zowaar Mogelijk dacht de ziekenbroeder, dat hij tijdens het toedienen van de narcose wel eens behoorlijk in de fout kon gaan en staakte met mij zijn spelletjes. Het was bekend bij de leerlingen, dat je uiteindelijk beter nergens voor naar de ziekenboeg moest gaan, want al ging je alleen maar voor een asperientje, je stond onmiddellijk helemaal naakt en werd "medisch betast" etc.

Ik ben de naam van deze broeder kwijt, weet die niet meer, maar de "ziekenbroeders" wisselden elkaar trouwens soms af. Ik herken overigens al de verhalen uit "Dossier 14", ik heb er tenslotte zeven jaren door "mogen" brengen. De broeders Fransiscanen probeerden hun slachtoffertjes toch wel zorgvuldig uit te zoeken en concentreerden zich vrijwel altijd op jongens "met zeer slechte huiselijke omstandigheden, jongens afkomstig uit arme en gebroken gezinnen".

Regelmatig pakte hij ook mijn hand en stopte die dan in zijn kruis, ik vond dat wel raar. Ik hoefde nooit te laten horen wat ik die week had geleerd op de piano, hij was op een andere manier met mij bezig.

Van die man heb ik nooit nachtmerries gehad. Van 2 anderen had ik dat wel. Er was de broeder die altijd wilde controleren of wij ons wel goed gedoucht hadden, die controleerde dan mijn penis en rook er zelfs aan. Soms was ik bang dat hij er dan in wilde bijten. Toen ik volwassen was had ik het vermoeden dat hij net deed alsof hij felatio wilde doen.

Bij de douches was een wachtruimte waar je moest wachten op een doucheplek. Je wachte daar met alleen een onderbroekje aan.

Daar was veelal een broeder die mij dan met mijn hoofd in zijn kruis stopte, mijn lijf dan omhoog tilde en dan met zijn stoppelbaard in mijn kruis schuurde. Zijn ademhaling voelde ik dan tegen mijn piemeltje aankomen. Ik vond dat verschrikkelijk. Later was die broeder plotseling overleden.

Hij lag geloof ik in de aula opgebaard. Wij moesten in de rij staan en dan afscheid nemen. Dan was er nog de broeder die les gaf op school en voor zeer kleine vergrijpen zulke pijnlijke straffen uitdeelde.

Ik weet echt niet meer of anderen dat ook kregen. Ik kreeg het in ieder geval wel. Ik had een keer een spotprentje gemaakt en doorgegeven aan de klas. Iedereen lachen, omdat ik de maker was. Die man gaf mij een aantal stokslagen met een grote stok. Hij sloeg zoals een een honkballer een bal probeert te raken. Daarna had ik veel problemen met zitten. Doordat ik het niet kon laten om af en toe tekeningetjes rond te sturen is dit meerdere keren gebeurd.

Wat postief was dat ik er wel prachtig heb leren figuurzagen. Ik hoop dat er veel mensen reageren zodat er een compleet beeld kan worden gevormd van wat daar allemaal is misgegaan.

Succes met de actie Mea Culpa. Evenals Luc heb ik van tot hier mogen vertoeven. Wij waren wel jaargenoten maar geen klasgenoten en hadden derhalve een andere 'beschermengel'. Dii van mij was broeder Crispinus en ook ineens overgeplaatst naar Gemmenich of zoals broeder Alphons zo leuk opmerkte dat er plotseling weer een stoel leeg was in de eetzaal. Via zoektochten op internet en vele telefoongesprekken, heb ik de naam en adres van broeder Crispinus kunnen achterhalen.

Met behulp van een pater van de Stichting 'Hulp en On Recht' en een psychotherapeut van het Altrecht in Utrecht, ben ik een confrontatie met die man aangegaan. Al de mij bekende feiten heb ik toen opgenoemd. Na afloop wist hij alleen te zeggen dat hij mij niet kende en niets af wist wat ik opsomde. Dat was dus einde verhaal en we gingen uitelkaar.

Stel je voor hij moest zijn eigen nest bevuilen. In , toen ik die confrontatie had met broeder Crispinus, had ik een lang verhaal op papier gezet en dat toen aan hem voorgelezen. Hierin stonden allerlei feiten over hem in wat hij natuurlijk allemaal ontkende. Behalve dat zijn moeder uit Klazienaveen kwam en dat hij plotseling was overgeplaatst. Jammer dat ik toen niet wist wat de reden van overplaatsing was.

Helaas is dat verhaal door een 'crash' van de harddisk verloren gegaan. Donderdag heb ik daarom een schriftelijk verzoek ingediend bij het Altrecht Utrecht om alles wat in mijn dossier staat, te mogen copiëren. Zodra ik dat binnen heb, kan ik het wel toesturen. Inderdaad kan de financiële genoegdoening aan een goed doel gegeven worden want persoonlijk heb er geen moeite mee om de Katholieke Kerk tot op het bot uit te kleden.

Hetgeen 1 week ziekenhuisopname betekende en daarna 3 weken niet kunnen werken. Maar al de sexuele vernederingen en zijn sadistische uitspattingen, stellen in verhouding weinig voor in vergelijking met die jarenlange geestelijke angsten.

En bovenal ook nog eens om door je medeklasgenoten uitgemaakt te worden als "Het kindje van de broeder". Alsof dat zo'n pretje was. Hij is toen bijna 2 jaar lang misbruikt door pater Crispinus of Crispines , wat inhield dat hij 3 of 4 keer per week door die pater werd afgetrokken.

Hij is niet verkracht En hij heeft datzelfde misbruik ook bij vele anderen gezien, met name in de wasruimte waar de douches waren. Dan moest er zgn. De vakantie werd onmiddellijk ingetrokken terwijl men maar 3 x 2 weken per jaar naar huis mocht , de prefect misbruikte hem vervolgens ook op dezelfde manier als Crispinus en heeft hem tijdens die vakantie meerdere malen mishandeld en vernederd.

Er was überhaupt sprake van veel fysiek geweld en vernedering. Vaak vonden straffen in de refter plaats, tijdens het middageten. Dat is de heer ….. De broek moest af en er volgden 10 stokslagen met een kastiebalplank. Als er geslagen werd, moest het slachtoffer ook wel eens zingen. Bleijerheide had een eigen lied van 3 coupletten. Het heeft zijn leven getekend. Hij kreeg last van depressies of juist agressieve buien, totdat eea zo´n vorm aannam dat hij afgekeurd is en op jarige leeftijd moest stoppen met werken.

Daarbij is het een van de belangrijkste redenen dat ik hem wekelijks begeleid vanuit mijn functie als psychosociaal therapeut.

De berichten rond Bleijerheide maken hem thans extra overstuur, hij slaapt en eet slecht. Desondanks wil hij graag aangifte doen. Deze man moet zo enorm gefrustreerd zijn geweest, dat hij maar een weg zag om zijn lusten bot te vieren, en dat was op ons. Jee man, wat had deze broeder de handen, en voeten los zitten.

Een keer staat me dermate helder voor ogen, dat ik er nu nog schrik van krijg. Een van de leerlingen had zijn bord niet leeg gegeten, en dat beviel Funs die corvee dienst had, helemaal niet. Hij maande de knaap door te eten, maar deze weigerde, waarna Funs hem letterlijk door de hele eetzaal heen sloeg en schopte.

Ik heb daarna nooit meer overwogen mijn bord niet leeg te eten Of de enge Broeder Leo, hoofd van Mulo, waarbij je als je straf had op zijn kamertje moest komen, en hij je dan over zijn schoot legde Je kunt je voorstellen, wat zich in zijn broek afspeelde op het moment dat je een pak billenkoek met de liniaal kreeg Haal maar een aspirientje bij de ziekenbroeder. Je kwam voor hoofd pijn, maar je lies werd gecontroleerd op een breuk. Broek uit, en op de achterkant van je hand blazen, waarbij Bulletje eens lekker aan je ballen ging voelen.

Kan je vertellen dat ik daarna nog maar zelden hoofdpijn of wat dan ook heb gehad. En het gebeurde bij alle jongens, zonder uitzondering.

Maar, de vraag of ik er last van heb gehad, moet ik met nee beantwoorden. Ik heb er altijd zeer vrij over gesproken, zelfs nu met mijn kinderen heb ik dit verhaal altijd zonder enige schaamte verteld. Als jij dus de vraag zou stellen of ik me misbruikt voel, zal ik daar wel even over moeten nadenken, maar ik ben geneigd nee te zeggen.

Op de slaapzaal bij broeder Servatius kreeg ik ontiegelijk veel slaag, herinner mij nog goed dat hij een bamboe wandelstok op mijn kont kapot sloeg, alleen omdat ik savonds in bed onder de dekens een boek aan het lezen was bij licht van zaklampje. Ik moest dan krom gaan staan met mijn armen gestrekt naar voren want als je met je handen de stok tegen wilden houden zou je je pols wel eens kunnen breken als hij die dan raakte.

Ik heb het hier over bamboe wandelstok van ongv. Weken later kon je de striemen nog zien. Herinner mij wel dat er jongens bang waren van verschillende broeders, jaren later begreep ik wel waarom. Van tot heb op internaat gezeten in Ossendrecht, dit was een verademing voor mij, dit werd niet gerund door broeders maar was meer prive school, hier zaten ook veel externe leerlingen op shool en er was ook geen omheining en kon je regelmatig dorp in om boodschappen of dergelijke te doen.

Want in Bleijerheide kwam je echt niet over de muur heen, in de Bijlmerbajes ontsnappen meer gevangenen dan jongens in Bleijerheide. Zelf heb ik almeer dan 40 jaar helemaal niks meer met Katholiek geloof, mijn moeder van 90 jaar is nu ook nog zeer gelovig maar heeft al jaren veel spijt dat ze toegestaan heeft dat ik naar kostschool "moest" Ik zeg wel eens dat als je alle slaag die ik in 2 jaar van de broeders gekregen heb in twee weken krijg overleef je het niet.

Hoop wel dat er eens een soort reunie komt om eens met oud klasgenoten bij te praten. Als jullie veel reacties krijgen zou ik wel op de hoogte gehouden willen worden, wat ik hier geschreven heb mag wat mij betreft verspreid worden met mijn naam erbij want ik heb niks verkeerd gedaan, probeer alleen eerlijk te zijn. En als broeder Antonius zegt dat hij niks van mishandelingen gemerkt heeft liegt hij dat het barst, het kan niet zo zijn dat hij nooit gezien heeft dat ik openlijk pak slaag kreeg.

Mij is iets soortgelijks overkomen in de jaren Mijn verhaal gaat als volgt in het kort: Otto, de fotograaf had het op mij voorzien! Ik ben van en was dus 7!! Men heeft mij toen de 3de klas over laten slaan om mij binnen de poorten te houden.

Gerrie Schobben alias broeder Alphons heeft mij vier jaren lang een zeer onveilig gevoel gegeven doordat hij extreem geweldadig iemand kon afrossen: Zijn reacties waren zo onverwachts en buitenproportioneel dat hij op dat moment leek gedreven door opgekropte seksuele frustraties.

Ik weet dat ik destijds daar zo al over dacht. Dit gebeurde onder een traag opvoerend toneelstukje voor het oog van een ieder, dat dan als voorbeeld moest dienen. Het kwam meer dan eens voor dat de stoffer stuk geslagen werd. Het meest dramatische moment dat ik mij nog kan herinneren. In de eetzaal roept broeder Alphons de naam van een leerling die zich godzijdank met zijn gezicht de verkeerde kant opdraait. Want op het moment dat hij zich omdraait is een sleutelbos met ongeveer 15 sleutels, over een afstand van 20 meter,onderweg richting zijn hoofd en mist hem op een haar na.

De man had dood kunnen zijn en broeder Alphons in het gevang. Deze geweldadigheden waarin ik mij vier jaren heb moeten handhaven hebben mij een onveilig basisgevoel gegeven waar ik tot op de dag van vandaag nog last van heb.

Deze geestelijke mishandeling is naar mijn mening qua ernst vergelijkbaar met het nu genoemde seksueel misbruik. Dus broeder Alphons, als U een splinter ziet in andermans ogen vergeet dan vooral niet te kijken naar de balk in Uw eigen ogen! Wel heb ik de geestelijke terreur en lichamelijke mishandeling als minder prettig ervaren, maar heb hier gelukkig verder geen latere ernstige nadelige gevolgen van overgehouden.

Ik heb wel gezien dat de diverse broeders perfect wisten hoe ze hun "zwakke broeders" selecteerden en uitzochten. Schijnbaar, maar gelukkig voor mij, leende ik mij hiervoor slecht. Beste Bert, Vandaag do. Na het lezen hiervan kwam ik in tweestrijd met mezelf en weet niet goed hoe hiermee om te gaan. Ik heb zeven jaar vanaf op Bleijerheide gezeten 5e en 6e klas L. Ik kan me herinneren dat een bezoek aan broeder Monulphus alias Bulletje de ziekenbroeder wel eens vragen bij me opriep.

Een klacht over aambeien werd extra zorgvuldig onderzocht. Of op je arm blazen om te kijken of beneden nog alles goed functioneerde was wel vaker een onderdeel van het onderzoek. Ik heb hier verder nooit bij stilgestaan en ging er als jongetje van 12,13,14 jaar vanuit dat dit normaal gebruikelijk was en heb me dus hiertegen niet verzet.

Een ander aspect was het zgn. Als je een pak slaag kreeg en de broeder je lichaam voelbaar in zijn kruis duwde. Dit kan ik me zeker nog goed herinneren. Crispinus was hier een held in, maar ook anderen. We hebben het steeds over sexuele mishandeling, maar de geestelijke en lichamelijke mishandeling mogen we zeker ook niet vergeten.

Deze hebben dikwijls nog grotere sporen achtergelaten. Bedankt en vriendelijke groeten vanuit de Duiste Ostsee. W M 20 Via mijn zus in nederland ben ik op de hoogte gebracht van jullie actie tegen het jongenspensionaat Sint Maria ter Engelen in bleyerheide. Ik heb daar opgesloten gezeten tussen en en von het er verschrikkelijk. Met name de ziekenbroeder die aan je lijf zat, maar je kon er niets tegen doen. Uiteindelijk zart je daar opgesloten en zonder je ouders.

Vaak heb ik gehuild, en heb dan broeders arm ver mijn schouders gehad, maar ook op veel andere plaatsen, misbruik makende van hun positie, want uiteindelijk was je daar aan de broeders overgeleverd. Betreffende een claim, dat is voor mij niet het belangrijkste, maar wraak te nemen tegen een stelletje wijwaterzijkers en verziekte klootzakken, daarmee komt mijn geest tot rust.

Misschien heb ik wel erg veel geluk gehad, denk ik nu. Na jouw en andermans verhalen. Wel heeft Bulletje een keer een poging gewaagd. Waarom dat toen niet gelukt is, weet ik nu niet meer. Wat ik in ieder geval wel wist, was, dat het op de ziekenzaal niet pluis was. Dat je met alle moeite die het kostte, probeerde, om je broekspijpen over je knieën te trekken omdat je anders na een valpartij met kapotte knieën, steevast je broek moest uittrekken.

En dat je er, als je ziek was, niet moest komen te liggen. Het was daar niet ok, bij Bulletje. Wat ik me zeer zeker nog levendig kan herinneren is de constante dreiging die er hing. Dat je klappen kon krijgen van een van die lekkere broeders. En dat kon ook zomaar, als je niets gedaan had. Want het "klassikaal straffen" was daar tot een kunst verheven, kun je wel zeggen.

Meerdere keren heb ik erbij moeten staan als een van mijn klasgenoten een ongelooflijk pak rammel kreeg en 2 keer heb ik het zelf aan den lijve mogen ondervinden. Broeder Leonardus was toen de boosdoener. Ik zag in een van de uitzendingen op tv een foto van hem en mij liepen weer de kriebels over m'n rug. Ik ben goddomme inmiddels 58, zou hem zo bij z'n lurven kunnen pakken als hij nog een vinger naar mij of iemand anders uit zou steken, en toch.

Die mensen hebben inderdaad een onvergetelijke indruk op ons allemaal gemaakt. Maria ter engelen te Bleijerheide terecht kwam werd ik door een pater op zijn kamertje geroepen. Dit op uitdrukkelijk verzoek van broeder Servatius. Toen ik zijn kamer binnenkwam zwaaide hij naar me of ik dichter bij wilde komen.

Ik schrok omdat ik dit inderdaad erg miste, weg van huis, verlaten op een grote zaal met allemaal vreemde jongens. De pater trok me op zijn schoot en begon met strelen en ging steeds verder, ging met zijn hand in mijn korte broek en klemde me vast waarna ik uit alle macht probeerde los te komen.

Na me los te hebben gerukt, rende ik naar Broeder Servatius en melde dit voorval. Ik kreeg onmiddellijk straf en een harde oorvijg. Jij mag tegen niemand praten. Nergens aan deelnemen, met je bord in de gang, buiten de refter, niet sporten'. Deze straf heb ik meerdere malen ondervonden in drie jaren Bleijerheide.

Broeder Servatius nam de hete soep en schudde die over mijn hoofd, het keurige servet naast mijn bord viel op de grond, ik bukte me om het op te rapen en een enorme klap op mijn hoofd volgde. Ook stookte deze broeder jongens tegen je op en heb me vaak moeten verstoppen voor lynchpartijen waar hij uiteraard de andere kant uitkeek. Broeder Servatius gaf ook stokslagen op je blote billetjes.

Aan alle geweld kleefde een randje, een seksueel randje. Je rook hun bruine zweet en maakte dat je wegkwam wanneer ze op zoek waren. Ik mocht nooit te lang bij broeder Lebuinus blijven daar ik hem wel eens ging opzoeken in de bakkerij of hij voor me wilde zingen. Broeder Lebuinus stem had een prachtig warm greorgiaanse geluid waarmee hij gepassioneerd omging. Ik heb enkele dagen met hoge koorts in de ziekenboeg gelegen, en verkeerde vaak buiten bewustzijn. Ik herinner me dat zowel broeder Monulphus, bulletje, als Servatius aan mijn bedje stonden te kijken.

Het verhaal gaat dat deze broeder jongetjes verdoofde. Ik heb een zeer unheimliches gevoel over deze zware ziekteperiode. Uit angst voor broeder Servatius ben ik ooit bijna vanaf de tweede verdieping gesprongen. Ik werd betrapt in de leeszaal terwijl ik daar op dat moment niet mocht komen. Het was lekker warm weer en het raam stond open.

Toen Servatius binnenkwam spurte ik naar het raam om eruit te springen. Broeder Servatius wist me te kalmeren en drukte me voor een moment tegen zijn zweterig lijf, schuurend tegen zijn bruine pij. De hele sfeer tijdens overplaatsingen van broeders zorgden voor een onveilig gevoel. Er waren de dagelijkse schoonheidscontrole van broeder Jacobus bij het wassen.

Broeder Jacobus was een uitermate manipulatieve man. Voor het slapen gaan friemelde hij aan alle jongetjes door ze op een kistje te tillen. Hij contoleerde dan zgn je oren, je nek, je handen.

Soms moest je terug om je oren nog eens te wassen. Dan tilde hij je weer op, keek uitermate lang en zorgvuldig in je oor en dwarrelden zijn handen langs je lichaam, steeds zocht hij grenzen op.

Broeders kwamen aan je bed zitten en dan hield je je adem in. Broeder Lebuinus heeft mij in de tachtigerjaren bevestigd van zijn overmatige dwang tot masturberen. Ik wilde toen een confrontatie aangaan met enkele broeders. Broeder Lebuinus was de enige die met me wilde spreken. Broeder Lebuinus wist mijn slaaphouding nog exact te beschrijven, in foetushouding lag je met je pyama broekje naar benden, je billetjes bloot en toen heb ik me afgetrokken.

Broeder Lebuinus de heilige; de spion masturbeerde minstens drie maal per dag, bekende hij tot mijn verbazing, deze broeder bakker die het brood nog kneedde met zijn handen. Ik heb hem tijdens mijn ontmoeting in de tachtigerjaren gevraagd of hij hulp had gevraagd voor zijn dwangmatig gedrag.

De Franciscaner broederschap beloven elkaar immers in noden en behoeftes te steunen. Hij beaamde dat hij er met anderen over had gesproken, en natuurlijk in de biecht in de biecht kwam het iedere keer ter sprake. Hij erkende toen, vijfentwintig jaar later, dat hij op hoge leeftijd nog steeds worstelde met dit probleem, dwamgmatig te masturberen. Broeder Alphons de Funs kon meppen als geen ander, een ware Wimbledon kampioen in het neerslaan van jongetjes.

Wat als een schaduw blijft hangen zijn de machtspelletjes en onderdrukking die alle vergrijp en aanverwante misbruik door de broeders werden gerechtvaardigd en gecontroleerd. Ze maakten zich weinig zorgen over het probleem seksualiteit in relatie tot het celibaat en de machtspositie die zij hadden verworven.

Vorige week heb ik voor het eerst contact gehad met Hulp en Recht mede naar aanleiding van verschillende publicaties inzake seksueel misbruik door de katholieke kerk. Ik heb van tot intern op het Jongenspensionaat te Bleijerheide, Kerkrade gezeten. Dit kwam mede doordat mij ouders een bedrijf hadden en door de week weinig tijd hadden. Hier heb ik de vierde, vijfde en zesde klas van de basisschool gedaan, waarvan de vierde klas op de basis school in het centrum van Bleijerheide.

Na de basisschool heb ik nog een jaar Mavo gedaan en toen was ik er klaar mee. Zoals ik mij kan herinneren behoorde de vijfde klas aan broeder Stephanus, en de zesde klas had het toezicht broeder Lucas, deze laatste gooide regelmatig met een eikenhouten blok naar leerlingen. Broeder Stephanus was in het echt een broer van broeder Eligius en hij was een soort begeleider, hij gaf dus geen les. Deze laatst heeft hooguit een keer met een mattenklopper of met zijn slipper geslagen en een andere straf van broeder Eligius betrof het opsluiten op zolder dat ik als vreselijk heb ervaren.

Met deze broeder bracht je de hele dag door van school, tot het eten en slapen gaan op de slaapzaal waar ieder zijn eigen chambrette had. Deze broeder Eligius had zijn nukken maar in het algemeen was hij lief en begripvol. Zijn broer Stephanus was een hele aparte man met heel veel stemmingswisselingen. Broeder Lucas van de zesde klas had in mijn ogen een seksuele afwijking waar ik zelf overigens geen last van heb gehad. Hij sprak vaak over zijn moeder die hem seksuele voorlichting gaf door zich helemaal uit de kleden, en de punten aanwees en wreef waar een vrouw van opgewonden raakt.

Waar ik wel veel last van heb gehad was de ziekenbroeder ofwel broeder Monulphus die Bulletje als bijnaam van de interne leerlingen kreeg en de Pater Landric die niet van de leerlingen kon afblijven.

In die tijd had ik veel last van blaren aan mijn lippen, virus herpes genaamd, en deze ziekenbroeder behandelde dit met speciale zalf en dan moest je op zijn schoot gaan zitten, zodoende heb ik hier vaak anderen leerlingen gezien die een wondje of ziek waren. Nu realiseer ik mij dat dit te maken had met allerlei betastingen en wrijvingen van zo'n vies dik mannetje die Bulletje als bijnaam droeg.

Bij deze ziekenbroeder was het zo dat als je een schaafwond had aan je knie, dat je geheel van kleding moest ontdoen inclusief de onderbroek, dit zou volgens hem genezing bespoedigen.

Flauwekul natuurlijk maar we wisten niet beter en vooral dat je geen problemen moest maken anders kreeg je geen eten. Ook broeder kok was niet helemaal lekker, kon de ene keer heel agressief zijn en daarna weer heel poeslief. Bij deze laatste pater Landric duidelijk in beeld ben ik misdienaar geweest en bij omkleden konden we nooit onze kleren aanhouden, maar we dienden ons tot op de onderbroek uit te kleden en dan deed hij ons de misdienaars gewaden aan met het nodige voelen aan onze lijven.

Verder moest ik ook wel eens op gesprek komen op zijn kamer deze lag boven de eetzaal, ook dan wilde hij je betasten. Toen ik in de zesde klas zat is er een nieuwe broeder bijgekomen, deze betaald zelfs geld als je de broek liet zakken en voor naakt poseren stond in deze periode f 25,-. Hier is toen ook aangifte van gedaan en er is politie bij geweest en de ouders zijn hierover ook ingelicht. Jij zat toen een klas hoger. Ik kan me herinneren, dat Broeder Servatius is een keer bij me in de douche is gekomen, zogenaamd om te controleren of ik mijn rug wel goed had gewassen.

Dat was niet het geval, dus heeft hij het maar eens over gedaan. Mijn broer heeft van tot de vijfde klas en de VK gevolgd op het pensionaat. Hij is door broeder Servatius misbruikt, toen hij de kamer van Servatius voor straf moest opruimen. Mijn broer heeft het me ooit toevertrouwd. Hij kan het helaas zelf niet meer navertellen, omdat hij op 29 jarige leeftijd zelfmoord heeft gepleegd. Mijn naam is Wat betreft die Blijerheide Klanken wordt het even zoeken Ook ik, ja jammer, heb zo mijn ervaringen gehad met Leonardus.

Ben 'n keer in elkaar geslagen door Crispinus, terwijl ik in de rij stond om naar studie te gaan. Ben een keer weggelopen, maar mijn vader geloofde me niet. Toen ik vertelde dat Chrispinus me geslagen had heeft mijn vader zich bij Adelbertus gemeld. Volgens mij was die toen overste. Daarna ben ik nooit meer lastig gevallen, ook door Leonardus niet.

Volgens mij is die Adelbertus ergens in de jaren 70 veroordeeld door de rechtbank te Maastricht voor dubieuse praktijken Mijn vader zei toen tegen mij dat ik wel eens gelijk zou kunnen hebben gehad.

Voor mij was de zaak toen rond. Ik heb er geen nare of vervelende herinneringen aan over gehouden, voor mij ben ik er klaar mee. Toen ik echter te horen kreeg, Wir haben es nicht gewust, was ook voor mij de maat vol. Ik wil wel meedoen aan een mogelijk onderzoek e. Vertrouwende dat mijn melding als confidentieel wordt behandeld, mijn kinderen weten van niets, wens ik je veel succes.

Als het nodig is treed ik wel in de openbaarheid hiermee, maar liever niet. Het allerergste vind ik dat mijn moeder een schuldgevoel heeft zij heeft toen in die tijd gedacht op die school is mijn zoon veilig kan hij studeren en het geloof ,ook heel belangrijk in die tijd en nu krijgt ze op haar 88 jaar te horen via media wat zich daar allemaal heeft afgespeeld.

Nu bij het schrijven naar jou krijg ik kippenvel van kop tot teen. Ik ben jarenlang dagelijks geslagen door broeder Servatius, ik ben maanden niet naar huis mogen gaan en moest dan het hele weekend in de hoek staan.

Op het grote plein waar je naar de kerk ging links in de hoek voor de ingang. Regen of zonneschijn dat maakte niks uit. Omdat ik nooit het vlees at, zat ik vaker nog uren in de eetzaal en tenslotte werd ik op de gang gezet tot ik het op at, om de zoveel tijd kreeg ik dan weer een pak slaag om me tot eten te dwingen.

Ik moest altijd een kort broekje en een halterhemdje dragen of het nu regende of de zon scheen dat maakte niets uit. Deze man heeft me jarenlang mishandeld van kop tot teen, weet zeker dat het zeer persoonlijk was. Ik kan nog 2 velletjes volschrijven van wat hij met me gedaan heeft, maar wil me hier nu niet verder over uit laten. Ik weet zeker dat het kwam door mijn rebelse gedrag tegenover de broeders, ik heb altijd van mij afgebeten. Hierdoor verloor hij zijn sexuele interresse voor mij, wat oversloeg in heftige afranselingen.

De ziekenbroeder bolletje heeft ook zijn handen vies gemaakt aan mij. Toen ik ziek was en koorts had stak hij in plaats van de termometer een vinger in mijn anus, ben toen helemaal ontploft. Onmiddelijk verscheen broeder Servatius, die me helemaal verrot sloeg. Ook tijdens de sportkeuring stonden we met 5 jongens op een rijtje en moesten we allemaal de broek naar beneden doen en dan voelden ze aan onze teelballen.

Ik heb thuis hierover gesproken, maar ze geloofde me niet. Ze zeiden dan je zit niet voor niets op de kostschool. Beste Bert ik kan nog uren schrijven maar ik moet er nu mee ophouden want er komt me teveel boven waar ik nog nooit over gesproken heb en wat ik al die jaren uit mijn herinneringen heb verdringt. Heb zonet flink gehuild en nog de moed bij elkaar geraapt om nog het volgende te schrijven Met 12 jaar ben ik weer naar huis gegaan. Ik heb van mijn 12 tot mijn 34 levensjaar als een monster door het leven gegaan.

Heb me altijd met iedereen geslagen om niks, in het dossier van mij huisarts staat dat ik licht explosief ben. Daarbij ga ik al mijn hele leven gebukt onder zware hoofdpijnen ik mag tot 4 paracetamol mg per dag nemen.

Deze periode op het pensionaat hebben mijn leven zwaar beinvloed. Ik weet zeker dat ik een beter mens was geweest en een heel ander leven had gehad als ik niet op het jongenspensionaat had gezeten. Gelukkig ben ik 30 jaar samen met dezelde vrouw en geloof me die is met mij door de hel gegaan. Mogelijk seksueel misbruik dan wel betrokkenheid aangedaan aan mijn broer Frans P.

V, 12 april Geachte Bert, Naar aanleiding van alle nare berichtgevingen omtrent seksueel misbruik binnen de katholieke kerk en dan met name het Pensionaat te Bleijerheide heb ik het volgende mede te delen. Wij komen uit een gezin van vier kinderen, twee meisjes twee jongens, waarvan ondergetekende zes jaar als nakomeling in is geboren. Hiervan zijn alleen de oudste en jongste nog onder de levenden. Wij woonden in de Pstraat te S. Onze vader was mijnpolitie op de Er heersten zéér strenge regels binnen het gezin.

Datgene wat ik neerschrijf heb ik voor wat betreft de jeugd periode van mijn broer Frans, na overleg met m 'n oudste zus. Frans moet volgens haar, mogelijk in het jaar , na een periode van hooguit twee jaar op de mulo op S, geplaatst zijn op het Pensionaat te Bleyerheide.

Mijn zus 2 jaar ouder dan mijn broer weet zich nog te herinneren dat zij regelmatig op de fiets met een koffertje met schone kleren voor Frans naar Bleijerheide moest. Daar moest ze dan in de hal wachten en ondanks herhaaldelijke vragen van haar mocht ze haar broer nooit ontmoeten. Hoe lang hij daar gezeten heeft is ons niet bekend.

Wat ik mij persoonlijk nog kan herinneren is, dat ik samen met mijn vader Frans ben gaan ophalen uit het jongenspensionaat St Jozef in Maastricht. Ik kan mij dat nog zeer goed herinneren. Ik zat toen achter in de kattenbak van een geleende Volkswagen Kever met gespleten achterruit. Wij werden binnen gelaten onder de trappen van de hoofdingang en daar moest ik wachten in een donkere ruimte waar, naar ik mij meen te herinneren, veel gereedschap hing.

Hoogstwaarschijnlijk was dit een werkplaats. Ik zie Frans nog met een koffertje in zijn hand aan komen lopen. Als ik hier dieper over nadenk bekruipt me nu een gevoel van onbehagen. Je komt je zoon toch niet afhalen via een achterdeurtje van het pensionaat. Het was in ieder geval laat in de avond. Ik moet toen 'n jaar op 7 zijn geweest. Waarom hij daar dan werd opgehaald weet ik niet. Daarna is hij op de technische vakschool voor bankwerker op de Julia gaan werken.

Neen, zo op het eerste gezicht niet. Gelet op het strenge regiem thuis, de plaatsing uit huis van zo'n gevoelige sociale jongen en het daarna aan de drank geraken, zetten aan tot nadenken over wat ook hem mogelijk kan zijn gebeurd in één dan wel beide pensionaten. En zeker gelet op latere door Frans gemaakte opmerkingen in die richting. Meermaals heeft hij naar mijn vrouw, waarin hij vertrouwen koesterde, gebeld met de mededeling dat hij een einde aan zijn leven wilde maken.

Gelukkig heeft hij dit nooit gedaan. Hij zat in ieder geval geestelijk behoorlijk in de knoei. Voordat het seksuele misbruik, binnen met name Bleyerheide, naar buiten kwam hadden mijn echtgenote en ik al een vaag vermoeden van ongeregeldheden van dien aard die mijn broer vermoedelijk waren overkomen. Kort voor het overlijden van mijn vader in heeft Frans een gesprek met hem gehad, hetgeen Frans kort daarna aangegeven heeft bij mijn oudste zus. Op de dag na de begrafenis van zijn vader vroeg hij haar toen ook of zij nog de naam wist van "die" broeder uit Bleijerheide, die toen werd overgeplaatst naar Utrecht.

Daar waren rare dingen mee gebeurd. Althans woorden van die strekking. Dit was dan de eerste keer dat hij daarover met zijn vader een goed gesprek heeft gehad. Hij zou haar daar later wel eens over vertellen. Dat later is er nooit van gekomen want een week na de dood van mijn vader overleed Frans aan een acute hartstilstand. Met zijn eigen kinderen heeft hij nooit over de internaatperiode willen vertellen! Ik heb vele gebeurtenissen aangaande de seksschandalen gelezen en kan mij heel goed voorstellen, dat Frans 'n ideaal slachtoffer zou kunnen zijn geweest.

Ik dacht dat ik dit verplicht was ten aanzien van mijn overleden broer. P 29 Hi Bert, Ik kan nog steeds niet goed de moed opbrengen om te schrijven wat er allemaal in me omgaat van die jaren dat ik in Bleijerheide op het Pensionaat was, edoch, ik probeer het.

Mijn broer en ik werden er geplaatst door mijn ouders omdat de gezinssituatie niet goed was thuis. Ineens hoorden we dat we naar een pensionaat moesten. Dat zou goed voor ons zijn! Ja, dat klopt dus, niet, ik word er al mijn hele leven aan herinnerd, aan alle leed, wrok jegens het geloof en ellende.

We kregen een nummer toebedeeld, dat moest in alle kleren en eigendomsstukken genaaid worden. Ik had en mijn broer Toen we er waren kreeg ik al te horen dat ik geen kontakt mocht opnemen c. Ik werd geplaatst in de 5e klas. Ik spreek hier over de jaren - 59 en Als ik probeerde met mijn broer te praten volgde daar meteen een reactie op van de pater die dienst deed op het schoolplein.

De 5e klas is goed verlopen, qua leren. Ik haalde goede cijfers en behaalde er menige Erekaart, dat was een extra vermelding voor het beste rapport. Het 2e jaar op Bleijerheide zat ik in klas 6 VK bij broeder Stephanus. Over hem geen kwaad woord. Het enigste wat hij mij flikte, was, nadat ik een reactie had gegeven na een onterechte beschuldiging, hij dat meteen op het rapport vermeldde!!

Dat die reactie's kwamen van opgekropte gevoelens en woede. Als ik er over wilde praten werd mij meteen de mond gesnoerd. Hoe durf je zoiets te zeggen, dat doen geestelijken niet. En nu je mond houden!!! Ook stond vaker op de rekening die mijn ouders kregen dingen vermeld die helemaal niet klopten.

Bijna iedere keer kapotte ramen door een van ons met voetballen ingetrapt enz. Van dat alles klopte niets. Maar mijn vader geloofde dat niet. Dus de boel belazeren deden ze ook, als ze dat bij meerderen deden dan komt de kassa wel vol!

Dit is mijn gedeelte van het verhaal. Ik weet wel dat hij ontiegelijk veel slaag heeft gekregen van br. Een keer per maand hadden we ouderbezoek en een keer mochten we een weekend naar huis. Tijdens de bezoeken van mijn ouders werd er altijd door hun met de paters gesproken. Ik merkte dat meteen s'avonds, dan moest ik op het matje komen. Wat heb jij gezegd tegen je vader? Zo kom maar eens hier en dan begon het spelletje weer. Op de schoot bij broeder Jacobus en zgn klappen krijgen.

Die vuile viezerik, steeds met zijn handen aan je piemeltje voelen, dat was het enigste wat hij deed. Tegen je aanrijden als een geile beer. Ik kan het bijna niet opschrijven. Hij Jacobus was meestal mijn zaalboeder, samen met br Nicolaas, maar bij Jacobus had ik het altijd gedaan.

Hij snuffelde heel vaak in mijn kastje en vond ook nog meestal wat. In mijn jeugdige overmoed trapte ik er meestal in. Hij vond dan weer eens pin up foto's , dan weer eens een padvindersmes en ga zo maar door. Die spullen kreeg ik dan nooit meer terug.

Wat ik wel terug kreeg was het ritueeel; voorover op zijn knieën en hup, het herhaalde zich weer. Als ik tegenstribbelde werd ik vastgegrepen en ging hij gewoon verder. Alsof hij het nog leuker vond als ik tegenstribbelde. Als hij dienst had op de slaapzaal kwam hij altijd als een dief stiekum aangeslopen tussen de rijen met bedden, ik rook hem als het ware aankomen in zijn donkere pij. Die vieze geur die ik moest opsnuiven als ik weer eens voorover op zijn knieën moest liggen.

Ik hield me altijd slapende, want ik wist dat hij meestal een jongen mee nam naar zijn chambrette. Ik heb dat vaker gezien.

Ook tijdens het douchen was hij er altijd bij, de gluurder. Inspectie uitvoeren, of je je piemeltje wel goed gewassen had! Ik ben ook een keer weggelopen, nou dat heb ik geweten! Boven aan de grens hadden ze me al te pakken. Slaag als een jonge hond viel je dan ten deel. Je deed het dan niet gauw een tweede keer. Wat betreft de psychische mishandeling kan ik zeggen dat de orde en tucht die in de refter gehanteerd werd, niet normaal was.

Broeder Johannes Vianny bijnaam Buikje zat er bijna altijd met een kastieplank tussen zijn benen geklemd te wachten of iemand in de fout ging, zodat hij kon meppen.

Ik kan je vertellen, die plank kwam hard aan op je achterste. Tijdens het eten werd ook de post uitgedeeld. Hoe vaak mijn post niet was opengemaakt, ik weet het niet meer, maar ze lazen heel vaak mijn brieven. Ook de brieven die ik verstuurde waren vaak eerst gelezen en dan pas doorgestuurd. Ik hoorde dat achteraf dan. Die broeder buikje heeft er voor gezorgd dat ik na die tijd en nu nog sommige dingen niet kan eten.

Als hij zag dat je bijv. Hij bleef dan staan tot je kokhalzend alles op had. Ik zie de smerige glibberige speklappen nog voor me. Je moest ook gaan biechten. Ik kan me herinneren dat ik in de biechtstoel te horen kreeg dat ik 's avonds naar de kamer van de frater moest komen na het eten.

Daar werd je verteld in een toon van , was dat lekker als je dat doet? En hoe vaak doe je dat? Uitvragen tot aan het bot. Onder de noemer seksuele voorlichting. Ik zie hem nog zitten met een slot en een sleutel in zijn handen. Symbolisch voor de man en de vrouw. Het enigste wat ze wilden was praten over hoe je iets deed enz. Tot nu toe heb ik dit niet mijn kinderen besproken. Ik ga het wel doen. Ze hebben het recht om dit te weten. Mijn vrouw weet het wel, zij heeft er veel moeite mee.

Zij is erg katholiek opgevoed en ook zo ingesteld. Ik hoop dat ik de herinnering aan die voor mij slechte jaren meegemaakt daar in Bleijerheide nog eens kan wegpoetsen uit mijn herinnering. Ik was nog zo jong, 11 jaar. Het hele gedoe heeft een onuitwisbare indruk bij mij achtergelaten.

Ik doe er enkele foto's bij van uit die tijd. De namen van de jongens en de broeders erop heb ik er ook bij als je die wil hebben. Met vriendelijke groet H.

W 30 Hoi Bert, ik volg het nieuws rondom jou en luc nu alweer een tijdje. Sommige zaken zijn wel herkenbaar. Ik heb ook op pensionaat Bleijerheide gezeten en wel tussen en Vanavond zag ik je bij broeder Alphonse en terug op de pannesheidestraat Er is niet veel van over. Ik zag het raampje waar ik toen achter sliep. Mijn eerste 6 maanden daar waren een hel. Niet perse vanwege misbruik maar gewoon angst.

Ik heb menig nacht op de kleine wc ruimtes geslapen want daar kon ik de deur op slot doen. Het heeft mij wel gevormd of eigenlijk misvormd. De broeder die ik nooit zal vergeten was broeder Valentinus. Hij had ook losse handjes maar gebruikte ze om klappen mee uit te delen. Omdat ik van joodse afkomst was was ik zijn favoriete slachtoffer.

In mijn tijd was het broeder Monulphus, de ziekenbroeder die bekend stond om zijn handtastelijkheid. Het was een vast grapje onder de jongens als iemand naar de ziekenboeg was geweest om te vragen wat er was gebeurd.

Heb ik ook jarenlang last van gehad omdat ik een deel van het onderwijs dat gegeven werd in klas 3 gemist heb breuken bijv. Mijn moeder had zich door enkele goede kennissen om laten praten om mij daar naar toe te brengen: Wij werden ontvangen en naar de slaapzaal gebracht om er de kleren in de kastjes te doen, daarna werd er besproken hoe alles zou verlopen, allemaal keurig leek het.

Er gingen maanden voorbij van heimwee , slecht eten het eten was niet te eten en veel straf en daarna kreeg ik er een groot probleem bij, want was ik , voordat ik er kwam zindelijk, vanaf die tijd plaste ik elke nacht in bed. Ik moest vroeg op, voordat de andere jongens wakker werden om alles te verschonen en me te wassen, waarmee het ergste begon want de broeder hielp mij met wassen en kwam altijd tussen mijn benen terecht, begon mij dan te strelen en moest ik toezien hoe hij zichzelf daarna aftrok.



stijve lul in onderbroek geilste kutjes




Ja, dat klopt dus, niet, ik word er al mijn hele leven aan herinnerd, aan alle leed, wrok jegens het geloof en ellende. We kregen een nummer toebedeeld, dat moest in alle kleren en eigendomsstukken genaaid worden. Ik had en mijn broer Toen we er waren kreeg ik al te horen dat ik geen kontakt mocht opnemen c. Ik werd geplaatst in de 5e klas. Ik spreek hier over de jaren - 59 en Als ik probeerde met mijn broer te praten volgde daar meteen een reactie op van de pater die dienst deed op het schoolplein.

De 5e klas is goed verlopen, qua leren. Ik haalde goede cijfers en behaalde er menige Erekaart, dat was een extra vermelding voor het beste rapport.

Het 2e jaar op Bleijerheide zat ik in klas 6 VK bij broeder Stephanus. Over hem geen kwaad woord. Het enigste wat hij mij flikte, was, nadat ik een reactie had gegeven na een onterechte beschuldiging, hij dat meteen op het rapport vermeldde!! Dat die reactie's kwamen van opgekropte gevoelens en woede.

Als ik er over wilde praten werd mij meteen de mond gesnoerd. Hoe durf je zoiets te zeggen, dat doen geestelijken niet. En nu je mond houden!!! Ook stond vaker op de rekening die mijn ouders kregen dingen vermeld die helemaal niet klopten. Bijna iedere keer kapotte ramen door een van ons met voetballen ingetrapt enz.

Van dat alles klopte niets. Maar mijn vader geloofde dat niet. Dus de boel belazeren deden ze ook, als ze dat bij meerderen deden dan komt de kassa wel vol! Dit is mijn gedeelte van het verhaal. Ik weet wel dat hij ontiegelijk veel slaag heeft gekregen van br. Een keer per maand hadden we ouderbezoek en een keer mochten we een weekend naar huis. Tijdens de bezoeken van mijn ouders werd er altijd door hun met de paters gesproken.

Ik merkte dat meteen s'avonds, dan moest ik op het matje komen. Wat heb jij gezegd tegen je vader? Zo kom maar eens hier en dan begon het spelletje weer. Op de schoot bij broeder Jacobus en zgn klappen krijgen. Die vuile viezerik, steeds met zijn handen aan je piemeltje voelen, dat was het enigste wat hij deed.

Tegen je aanrijden als een geile beer. Ik kan het bijna niet opschrijven. Hij Jacobus was meestal mijn zaalboeder, samen met br Nicolaas, maar bij Jacobus had ik het altijd gedaan. Hij snuffelde heel vaak in mijn kastje en vond ook nog meestal wat. In mijn jeugdige overmoed trapte ik er meestal in.

Hij vond dan weer eens pin up foto's , dan weer eens een padvindersmes en ga zo maar door. Die spullen kreeg ik dan nooit meer terug. Wat ik wel terug kreeg was het ritueeel; voorover op zijn knieën en hup, het herhaalde zich weer.

Als ik tegenstribbelde werd ik vastgegrepen en ging hij gewoon verder. Alsof hij het nog leuker vond als ik tegenstribbelde. Als hij dienst had op de slaapzaal kwam hij altijd als een dief stiekum aangeslopen tussen de rijen met bedden, ik rook hem als het ware aankomen in zijn donkere pij. Die vieze geur die ik moest opsnuiven als ik weer eens voorover op zijn knieën moest liggen. Ik hield me altijd slapende, want ik wist dat hij meestal een jongen mee nam naar zijn chambrette.

Ik heb dat vaker gezien. Ook tijdens het douchen was hij er altijd bij, de gluurder. Inspectie uitvoeren, of je je piemeltje wel goed gewassen had! Ik ben ook een keer weggelopen, nou dat heb ik geweten!

Boven aan de grens hadden ze me al te pakken. Slaag als een jonge hond viel je dan ten deel. Je deed het dan niet gauw een tweede keer. Wat betreft de psychische mishandeling kan ik zeggen dat de orde en tucht die in de refter gehanteerd werd, niet normaal was. Broeder Johannes Vianny bijnaam Buikje zat er bijna altijd met een kastieplank tussen zijn benen geklemd te wachten of iemand in de fout ging, zodat hij kon meppen.

Ik kan je vertellen, die plank kwam hard aan op je achterste. Tijdens het eten werd ook de post uitgedeeld. Hoe vaak mijn post niet was opengemaakt, ik weet het niet meer, maar ze lazen heel vaak mijn brieven. Ook de brieven die ik verstuurde waren vaak eerst gelezen en dan pas doorgestuurd. Ik hoorde dat achteraf dan.

Die broeder buikje heeft er voor gezorgd dat ik na die tijd en nu nog sommige dingen niet kan eten. Als hij zag dat je bijv. Hij bleef dan staan tot je kokhalzend alles op had. Ik zie de smerige glibberige speklappen nog voor me. Je moest ook gaan biechten. Ik kan me herinneren dat ik in de biechtstoel te horen kreeg dat ik 's avonds naar de kamer van de frater moest komen na het eten.

Daar werd je verteld in een toon van , was dat lekker als je dat doet? En hoe vaak doe je dat? Uitvragen tot aan het bot.

Onder de noemer seksuele voorlichting. Ik zie hem nog zitten met een slot en een sleutel in zijn handen. Symbolisch voor de man en de vrouw. Het enigste wat ze wilden was praten over hoe je iets deed enz. Tot nu toe heb ik dit niet mijn kinderen besproken. Ik ga het wel doen.

Ze hebben het recht om dit te weten. Mijn vrouw weet het wel, zij heeft er veel moeite mee. Zij is erg katholiek opgevoed en ook zo ingesteld. Ik hoop dat ik de herinnering aan die voor mij slechte jaren meegemaakt daar in Bleijerheide nog eens kan wegpoetsen uit mijn herinnering.

Ik was nog zo jong, 11 jaar. Het hele gedoe heeft een onuitwisbare indruk bij mij achtergelaten. Ik doe er enkele foto's bij van uit die tijd.

De namen van de jongens en de broeders erop heb ik er ook bij als je die wil hebben. Met vriendelijke groet H. W 30 Hoi Bert, ik volg het nieuws rondom jou en luc nu alweer een tijdje.

Sommige zaken zijn wel herkenbaar. Ik heb ook op pensionaat Bleijerheide gezeten en wel tussen en Vanavond zag ik je bij broeder Alphonse en terug op de pannesheidestraat Er is niet veel van over.

Ik zag het raampje waar ik toen achter sliep. Mijn eerste 6 maanden daar waren een hel. Niet perse vanwege misbruik maar gewoon angst. Ik heb menig nacht op de kleine wc ruimtes geslapen want daar kon ik de deur op slot doen. Het heeft mij wel gevormd of eigenlijk misvormd. De broeder die ik nooit zal vergeten was broeder Valentinus. Hij had ook losse handjes maar gebruikte ze om klappen mee uit te delen.

Omdat ik van joodse afkomst was was ik zijn favoriete slachtoffer. In mijn tijd was het broeder Monulphus, de ziekenbroeder die bekend stond om zijn handtastelijkheid. Het was een vast grapje onder de jongens als iemand naar de ziekenboeg was geweest om te vragen wat er was gebeurd. Heb ik ook jarenlang last van gehad omdat ik een deel van het onderwijs dat gegeven werd in klas 3 gemist heb breuken bijv.

Mijn moeder had zich door enkele goede kennissen om laten praten om mij daar naar toe te brengen: Wij werden ontvangen en naar de slaapzaal gebracht om er de kleren in de kastjes te doen, daarna werd er besproken hoe alles zou verlopen, allemaal keurig leek het. Er gingen maanden voorbij van heimwee , slecht eten het eten was niet te eten en veel straf en daarna kreeg ik er een groot probleem bij, want was ik , voordat ik er kwam zindelijk, vanaf die tijd plaste ik elke nacht in bed.

Ik moest vroeg op, voordat de andere jongens wakker werden om alles te verschonen en me te wassen, waarmee het ergste begon want de broeder hielp mij met wassen en kwam altijd tussen mijn benen terecht, begon mij dan te strelen en moest ik toezien hoe hij zichzelf daarna aftrok. Na enige tijd moest ik hem dan onder zijn rok voelen hoe zijn lid stijf werd en vertelde hij mij dat ik zo een man zou worden en een erectie zou krijgen, wil er verder niet op ingaan , maar het heeft mijn verdere leven, al duurde dit "maar" 2 jaar wel helemaal verpest!

Ik kreeg ook vaak en veel sraf , dan moest ik 'savonds op het kamertje van de broeder komen die mij dan de keus gaf: In het tweede jaar ben ik er even tussenuit geweest: In mijn verdere leven heb ik het moeilijk gehad , al liet ik dit aan de buitenkant niet blijken.

Mijn militaire diensttijd verliep alles behalve normaal en ook met mijn relatie's met meisjes had ik problemen en de vernederingen en slaag die ik in die 2 jaren van mijn leven had moeten ondergaan bracht ik later zelf over op mijn vrouw en kinderen, waardoor het hele gezin er onder heeft geleden!

Jaren geleden ben ik er eens naar teruggegaan, maar de ergste van allemaal was dood, en dacht toen nog: Beste Bert, ik heb lang gewacht voordat ik contact met je zocht, maar ben nu blij dit toch te hebben gedaan, want al kan niets die tijd en het gevolg ervan meer goedmaken, geloven doe ik allang niet meer Wil je bedanken voor de actie die jij en Luc samen voeren en hoop dat jullie bereiken wat wij allemaal willen: Tot voor kort heb ik mijn ervaringen daar alleen met mijn vrouw en een beetje met mijn kinderen kunnen delen.

Een tijd geleden heb ik een journalist A H benaderd. Een week later heeft W D terug gebeld en in een gesprek van ongeveer een uur heb ik mijn verhaal gedaan. Hij heeft mij ook verteld dat ik niet de enige was en dat ik de krant en de televisie maar in de gaten moest houden. Hij heeft mijn verhaal en dat van nog 2 lotgenoten gepubliceerd op Zaterdag 13 maart j.

Hij heeft mijn Huub Reumkes genoemd. In dit artikel staat ook hoe groot de invloed van de kerk op mijn ouders was. Ze weigerde mij te geloven want Franciscanen deden zoiets niet.

Mijn vader heeft zich 23 jaar geleden bij mij verontschuldigd en die heb ik geaccepteerd. Mijn moeder weigert tot heden te geloven wat ik heb meegemaakt. Zelfs niet met de krant en het nieuws van jullie verhaal. Ik ben, vooral de eerste 2 jaar, zowel Sexueel alsook fysiek misbruikt. Regelmatig Sexueel door de ziekenbroeder zijn naam is mij ontschoten omdat hij toen ik 13 was er opeens niet meer was alsook door broeders Otto.

Fysiek was het gebruikelijk dat er lijfstraffen gegeven werden, dit was ik van thuis helemaal niet gewend want mijn vader sloeg nooit. En voor een kind van 11 jaar oud die zijn naam verliest en nummer wordt en daarbij gestraft wordt onder een natte douche vaker met het koord dan met de hand is dit onvoorstelbaar. Op mijn 12e ben ik een nacht van de ziekenzaal gevlucht naar het Wormdal, omdat de ziekenbroeder minstens een uur met mijn geslachtsdeel speelde. Ik ben 2 dagen en nachten, in de winter in het Wormdal geweest.

Door kou en honger ben ik van daar naar Brunssum gelopen. Toen ik thuis aankwam werd mij gezegd dat de politie mij overal aan het zoeken was. Na een warme douche en een beker melk heeft mijn vader de auto uit de garage gehaald en mij naar het internaat teruggebracht. Mijn ouders weigerde mij te geloven.

Deze 5 jeugd jaren zijn mij ontnomen, ik heb dingen moeten ervaren die ik mijn ergste vijand niet gun. Mijn geloof heb ik niet verloren maar wel in die god die mij uit mijn jeugd bijstaat en waar mij als klein kind wonderlijke dingen over verteld werden. Ik weet dat de meeste van de daders gestorven zijn en ik hoop dat ze nog eens terug gedacht hebben aan al hun, zeer jonge naïeve, slachtoffers wiens jeugd ze geknakt hebben toen die net begon.

Ik heb de krant van vandaag gelezen en ik denk dat ik in jouw visie mee moet gaan "dossier 14" i. Ook ben ik jou en Luc er dankbaar voor dat je de deksel van een 40 jaar verstopte beerput afgetrokken hebt.

Die voor mij zowel tranen alsook opluchting alsook begrip, bijvoorbeeld van mijn zusjes opgeleverd heeft. Alleen nu alles weer naar bovenkomt vind ik dat er op een of andere mannier, die er toe doet, recht gedaan moet worden aan een ieder van ons die deze erbarmelijke toestanden heeft moeten ondergaan. Met vriendelijke groet, Hub Peters 34 Poging tot doodslag. Dit betreft broeder Lucas.

Een Bleijerheide leerling schreef aan MeaCulpa: Broeder Lucas 6e klas had in mijn ogen een seksuele afwijking waar ik zelf overigens geen last van heb gehad. Hij sprak vaak over zijn moeder en dat die seksuele voorlichting gaf door zich helemaal uit de kleden, en de punten aanwees en wreef waar een vrouw van opgewonden raakt. Verder is een goede schoolvriend Cor Claessen uit Maasband Stein overleden met hem ben ik samen misdienaar geweest bij Pater Landrio, die heeft naar dat ik weet enorm veel last gehad o.

Cor werd ook regelmatig met een grote eikenhouten blok bekogeld, hij was een hard werkende boeren zoon. Ongeveer tien jaar gelden heeft hij zichzelf van het leven beroofd, dit was niet voor niets, hij heeft buiten het seksuele misbruik ook een keer een voltreffer tegen zijn hoofd gehad van de eikenhouten blok van broeder Lucas.

Na deze daad heeft hij nooit meer goed kunnen functioneren en is later in de Pepijn in Echt beland, en op weekend verlof heeft hij er een einde aan gemaakt. Al jouw verhalen die ik via de diverse media hoor konden mijn verhalen zijn. Ik weet zelf niet zo goed wat verder te doen. Ik volg jouw oproep voorlopig maar om niet mee te doen aan het onderzoek van Deetman. Ik heb mij dus ook nog niet aangemeld bij "Hulp en Recht" of moet ik dat juist wel doen? Zowel mijn broer als ik hebben verschrikkelijk geleden onder het pensionaat regime.

Ik denk dat jij een van ons tweeën moet hebben meegemaakt. Ik was er van — lichting Jos Slangen Mijn broer, was vier jaren voor mij op het pensionaat. Mijn seksueel misbruik vond plaats bij de broeder verpleger ik weet zijn naam niet meer. Onnodig en veelvuldig betasten en bekijken. Ik heb overigens de herinnering aan een dokter die van extern kwam die daar aan mee deed. Onderstaand stukje van jouw hand is precies mijn verhaal!

Ze dwaalden 's nachts door de slaapzalen; sommige broeders stonden naast de bedden te masturberen. Als er werd gedoucht, waren daar "op de een of andere manier" altijd heel veel broeders te vinden. Daar moest je je altijd helemaal uitkleden.

Altijd, al had je pijn aan je pink. Er werd gevoeld en gekeken, 'per ongeluk' gestreeld, ze kwamen heel dicht bij je staan of raakten jou eventjes met hun geslachtsdeel. Je liep continu gevaar. Stokslagen op de blote billen, forse meppen met de hand: Naar aanleiding van jullie bezoek aan Br. Alphons voelde ik de drang om een ingezonden stuk in de Limburger te plaatsen zie bijlage Hieronder het niet ingekorte stuk: Ook ik ben door Broeder S ik neem aan dat je Servatius bedoeld achterna gezeten met een bamboestokje dat hij voor deze gelegenheid boven op zijn chambrette had liggen.

De aanleiding was dat ik 's ochtens bij mijn kledingkastje mijn kuiten stond te masseren met een kledingborstel zoals de leraar ons de dag ervoor had aangeraden op school. Servatius vond dit belachelijk en omdat ik dat ontkende ging hij op zoek naar zijn bamboestokje boven op zijn chambrette. Hijgend is hij een kwartier achter mij aangehold iedereen bezwerend dat zij mij moesten tegenhouden. Dit tafereel eindigde bij de wasbakken waar ik mij tegen de spiegelwand aandrukte, Servatius lag met uitpuilende rooddoorlopen ogen half over de wasbakken en het bamboestokje zwiepte rakelings langs mijn pyjamajasje.

Vanuit zijn frustratie heeft hij een straf opgelegd dat ik nergens meer aan mee mocht doen en iedereen mij vier weken totaal moest negeren. Helaas is Ron overleden in juni Hij zat in de lichting van ongeveer en weet niet precies wanneer hij dit internaat verlaten heeft. Wilde hier nooit over spreken. Later begreep ik natuurlijk wel dat dit zo n grote inpact heeft gehad op zijn verdere leven,onze kinderen mochten niet uit logeren gaan,kon ze niet missen zei hij dan,Toen hij ziek werd , en tijden deze ziekteperiode weer heel veelboven kwam ook omdat zijn zus,die in ander internaat in Limburg zat,hem hieraan herinnerde doordat er foto s ter tafel kwamen.

En hij ook wel onder invloed van morfine waarschijnlijk dingen boven kwamen. Ik weet alleen dat hij versneld van dit internaat afgegaan is. Het was een taboe waar niet over gesproken werd.

Of en daadwerkelijk sprake is geweest van misbruik weet ik niet en kan ik ook niet meer vragen,maar het houd me wel ontzettend bezig,het zou voor mij veel verklaren. Ga door met je strijd tegen dit onrecht wat vele kinderen is aangedaan,iclusief jullie,tegen dit schijnheilige genootschap wat kerk heet,Ongetwijfeld zullen de broeders ,St.

Bernardus en nog vele andere,die ik niet kon ontcijferen,niet allemaal meer leven,zodat ze niet meer in spanning konden leven of het uitzou komen,net als wat deze kinderen hebben doorgeleefd of niet meer kunnen uitspreken. Met vriendelijke groeten van Joke 37 Geachte heer, Via de media heb ik de problemen rond het pensionaat vernomen. Ook ik heb 5 jaar in het pensionaat gewoond. Ik kan mee praten over uw problemen alleen niet zo erg als u.

Echter, misschien de moeit waard om eens aan elkaar te vertellen. Als u daar behoefte aan hebt laat u het maar weten. Groeten en de kop op!!! G oet U 38 Beste Bert Naar aanleiding van het stuk in de telegraaf ben ik een dag behoorlijk van de kaart geweest.

Ik heb 4 jaar op deze kostschool gezeten en heb daar tot op de dag van vandaag 62 jaar nog last van. Ik zou graag de documentaire willen zien "tussen Kathmandu en Bleijerheide" maar hoe? Dank voor je openheid. Mijn hele huwelijk is sexueel een mislukking en ik kan mijn vrouw niet uitleggen wat er aan de hand is met alle gevolgen van dien. Ik ben al eens in therapie geweest bij een psycholoog die ,buiten de dingen die ik me kan herinneren zoals de diverse handtastelijkheden al of niet onder bedreiging, dacht dat ik verkracht was en dat verdrongen had.

Ik zelf kan me niet voorstellen dat ik zo iets zou kunnen vergeten. Dit is maar even een korte impressie van de ellende, maar ik krijg het benauwd als ik er over nadenk. Ik kan en wil er ook met niemand over praten maar door zo'n stuk in de krant komt het hele zooitje weer ik hoop even weer boven. Ik wens u veel kracht toe en hoop voor u en vele anderen dat de misdadigers zich moeten verantwoorden. Ik ben een vrouw van 56 jaar en schrijf dit bericht niet voor mezelf.

Mag me gelukkig prijzen dat ik nooit slachtoffer ben geweest van dergelijke praktijken. Ik ken echter iemand die in de jaren 60 op het internaat in Bleijerheide heeft gezeten en slachtoffer is geweest van sexueel misbruik door de broeders.

Graag zou ik deze persoon die nu in het buitenland woont, op de actie Mea Culpa van u willen wijzen. Wat kan ik hem het beste adviseren? Kan hij u een bericht sturen via info bertsmeets. Maastricht 41 Hallo Bert, Ik ben ook leerling geweest op het jongenspensionaat "Bleijerheide" van - En ja ook ik heb mee mogen maken dat ik als klein menneke van 13, 14 jaar mocht kennis maken met de pater. Ik stotterde nogal behoorlijk, waar hij wel wat aan kon doen. Hij vroeg mij in de avond langs te komen samen met nog een jongetje, R.

Hij had zijn bed neergeklapt en ik moest erop gaan liggen. Hij deed het gordijn dicht. Ook zoende hij mij op mijn wang. Was dit sexueel misbruik? Ja, kan ik nu zeggen. Hij had met zijn vingers van mij af moeten blijven. Ik heb nu geen boodschap aan verklaringen over het celibaat. Hij had dit nooit mogen doen. Op een reünie in van ons examenjaar kwam dit ter sprake.

Een van de oud leerlingen had iedereen gevraagd zijn herinneringen op te schrijven en heeft dit gebundeld. Ik was de enige die hier iets over had opgeschreven. Wat een naïeve gedachte van deze man. Wat had ik moeten doen? Een tijdje geleden zag ik diezelfde J S in Rondeom 10 Daar zei hij, wie moet ik erop aan spreken?

Al mijn medebroeders zijn dood. Alphons nog niet, lees ik later op internet. Nu weer herhaalde hij dat hij nergens iets van heeft geweten. Dat kan, alhoewel andere verhalen hier het tegendeel doen vermoeden. Wat ik onverteerbaar vind, is dat hij tegelijkertijd zijn woorden van spijt over al wat er in het verleden gebeurd is, ontkrachtte door te zeggen dat hij ook veel reacties had gehad van leerlingen die het erg naar hun zin hadden gehad. Actiegroep Mea Culpa is een goed initiatief.

Wat ervan moet worden? Groet, R de L 42 Hoi Bert, vanavond een en ander te horen gekomen ,ook ik heb op die kut kostschool gezeten!!! Ik wil ook mijn steentje bijdragen ,wat ik daar heb meegemaakt. Dit omdat mijn helaas sinds overleden vader F Kl met geboorteplaats Geverik Beek ook in die periode op het pensionaat verbleef. Helaas heb ik het vermoeden het vermoeden dat hem ook deze verschrikkelijke ervaringen ten deel zijn gevallen.

Dit zou namelijk een heleboel dingen die in zijn leven zijn gebeurd verklaren. Helaas kan hij als hem dit daadwerkelijk is overkomen niet meer achter zijn recht aangaan. Mijn paps en ik waren 4 handen op een buik en ik weet zeker dat hij het goed vind dat ik evt op welke manier dan ook voor hem verder strijd! Als ik op een of andere manier van dienst kan zijn in de zaak tegen het misbruik, vraag het me gerust. Indien u liever geen info geeft heb ik daar alle begrip voor.

Hij is nog in leven, alleen meestal aan de andere kant van de wereld "bezig met kinderen". Hallo Bert Ik wil eigenlijk met niemand hier over praten, heb gezin met kinderen die er niets mee opschieten en heb het zelf een plaats gegeven, daar het al zolang geleden is en merk dat sinds dit alles in de openbaarheid is, ik geen prettiger-gelukkiger persoon ben geworden. En persoonlijk geloof ik niet in wrok-haat gevoelens,die maken je alleen maar ongelukkiger en ziek.

Ook brengt het me in verwarring daar ik met broeder S een goede band had en hij in mijn herinneringen een "goede"was. Ik hou het bij de goede herinneringen die er zeker ook zijn. Het is voor mij de gemakelijke weg, daar de feiten toch niet terug gedraaid kunnen worden. Ook heb ik weinig vertrouwen in de hele wereld ,die alleen maar slechter en slechter word i.

Ik hoop dat jij begrip voor mijn standpunt kunt opbrengen , wens je sterkte toe bij het verwerken van jouw ervaringen ,en hoop dat jij je haat en wrokgevoelens kunt omvormen naar tevredenheid over je leven.

Na 3 maanden moest ik met een broeder in een kamer waar hij mij de piano zou laten zien! Hij friemelde over mijn armen naar mijn nek, waarna ik ben weggelopen, ik wist niet wat hij deed maar voelde me heel vies.

Ik zou de volgende dag straf krijgen voor dat weglopen. Ik ben dezelfde nacht te voet naar Vaals gelopen, niet over de straat, want in mijn hoofd waren die broeder en de politie achter me aan! Me morgens thuis in de tuin verstopt want ik was bang dat mijn moeder me weer daar terug zou brengen! Mijn geluk was dat mijn broer thuis was die zorgde dat ik daar niet terug hoefde! Die was bij de marine! Ook werd toen de politie geroepen omdat mijn broer naar die broeder wilde en hem in elkaar wilde slaan, ik snapte er niks van!

De afgelopen jaren kwam ik erachter dat ik veel geluk gehad heb! Wat ik nooit begrijp is dat de goeie in de kerk, noem ze effe zo, lid van die kerk blijven! En dat sommige vaders en moeders vroeger trots waren dat de geestelijke toch maar even hun zoon of dochter had uitgezocht snap ik ook nooit. Ik ben hier groot geworden en weet nog precies hoe dat katholieke kontrollesysteem werkte. Ik heb geluk gehad Bert. Zou me interesseren of er ergens een piano broeder voorkomt in de zaken die jij kent!

Hij was daar rond Diegene waar het om gaat. Tijdens dit verblijf is hij geruime tijd sexueel misbruikt. Dit heeft ertoe geleid dat hij zijn verdere korte leven nimmer "op de rails" heeft gekregen. Ook in relationeel opzicht, b. Over zijn ervaringen in Bleijerheide was hij erg gesloten.

Ik heb als enige de mogelijkheid gehad met hem over deze intens trieste ervaringen te praten. Pas dan wordt de ernst en de intenseit van deze misdragingen voor een deel zichtbaar! Als gepensioneerd maatschappelijk werker heb ik geprobeerd hem in kontkat te brengen met proffesionele hulpverleners, helaas zonder resultaat.

Begin jaren negentig heeft hij ervoor gekozen zijn leven te beeindigen. Ik kan natuurlijk niet met zekerheid stellen dat er een causaal verband bestaat tussen zijn daad en het verblijf in het pensionaat, maar dat het meespeelt staat voor mij als een paal boven water. Uit respect voor mijn broer en het gevoel toch nog iets voor hem te kunnen doen ben ik uiteraard bereid meer informatie te verstrekken. Zoals toegezegd mail ik bij deze de ervaringen van mijn broer H, zoals deze mij door hem verteld zijn.

Buiten mij heeft hij over dit onderwerp met niemand verder kontakt gehad. Wat hem was aangedaan zat zo diep dat hierover spreken niet mogelijk was. Ik kan je verzekeren dat onze gesprekken hierover gepaard gingen met grote emoties. De werkelijke schade hem aangedaan door de broeders franciscanen is hem m. Wat overheerste tijdens deze gesprekken was een een intens gevoel van woede, angst,verdriet, schaamte, vernedering, machteloosheid.

H was 11 toen hij naar het internaat in Bleijerheide ging. Wanneer het sexuele misbruik een aanvang nam is mij bekend en evenmin van belang. Met H was niets mis voor zijn vertrek. Graag ging hij niet en waarom hij wel en ik niet moest gaan is mij onduidelijk. Overigens heeft mijn oudste broer jaren daarvoor ook enkele jaren op hetzelfde internaat gezeten.

Of hem iets is overkomen is mij niet bekend en is thans ook niet meer te achterhalen omdat deze broer inmiddels overleden is. Wat ik met nog herinneren kan is dat H, na een weekend thuis, niet graag terug wilde. Hieraan werd verder geen aandacht besteed, want welke jongen of meisje gaat nu graag zijn vertrouwde stek voor 14 dagen verlaten?

In ieder geval was de plek "goed" gekozen, want hij viel uit het zicht en als derden in aantocht waren, was er voldoende tijd om het misdrijf te staken.

H moest op de schoot van de broeder gaan zitten, werd omklemd, zat dus vast en kon niet meer weg. De broeder streelde H over zijn hoofd, armen, benen en vervolgens ging zijn hand in zijn broek. Deze praktijken hebben zich tijdens zijn verblijf in het pensionaat meerdere malen herhaald.

Ik weet niet of dit misdrijf werd gepleegd door een en dezelfde broeder of door meerdere. H, en natuurlijk ook de andere slachtoffers, voelden zich bedreigd in een omgeving die in onder andere voor veiligheid diende te zorgen. Als kind kon hij de criminele handelingen van de broeder s niet plaatsen. Evenmin was er voor hem geen enkele mogelijkheid om met derden hierover te praten. Wat je zag was dat jongens onder elkaar stelltjes gingen vormen.

Zo had H ook een vaste vriend, een zekere S uit Elsloo. Niet dat er gesproken werd over het misbruik, maar het gaf een gevoel van saamhorigheid, een beetje veiligheid en zelf bescherming.

Het hebben van een vriend was enorm belangrijk om je enigzins te wapenen. Deze vriendschap ging zelfs zover dat op den duur wederzijdse strelingen plaatsvonden. De impact van de Bleijerheidse ervaringen zijn van dien aard geweest dat hij in zijn verdere verdere leven nimmer die nodige evenwichtigheid alsmede standvastigheid heeft mogen ervaren welke zo van belang zijn voor de ontplooing van ieders persoon.

Het zijn die ervaringen geweest die hem verhinderd hebben een normaal menselijk bestaan op te bouwen met al zijn wel en wee. H was niet in staat een duurzame relatie op te bouwen, intimiteiten beangstigden hem. Een fundamenteel vertrouwen in zijn medemens was niet aanwezig. Duidelijk een direct gevolg van het zoeken naar en het hebben van een vast vriendje in het pensionaat. H heeft steeds opnieuw geprobeerd zijn psychische problemen te overwinnen. Het was een komen en gaan van relaties en vrienden, hij deed zijn uiterste best en was iedere keer van overtuigd dat het "nu" gelukt was.

Hij hunkerde als het ware naar geluk en dan steeds weer die teleurstelling. Het was geen kwestie van "niet willen", maar van "niet kunnen", pure onmacht. In heeft hij de strijd opgegeven en zijn leven beeindigd. Hij was toen 44 jaar. In de jaren 60 moest ik op internaat en dat kostte veel geld voor thuis, daarom kwam op jongensinternaat met een zeer goede naam en daar moest ik naar luisteren en gehoorzamen.

Gebukt onder deze noemer moest ik mij gedragen want alles was goed wat hun zijden ,de rest vd buitenwereld telde nu niet meer. Als je je goed gedroeg mocht je een keer per maand naar huis en dat was meer dan heilig. Ze geloofden er niks van ,hoe ik het in mijn hooft haalde om de broeders te wantrouwen ze waren zowat heilig dus de allerbesten, ik werd de volgende dag teruggebracht en moest mijn excuus aanbieden aan Br,Servatius die was te vertrouwen.

Zo gezegd zo gedaan, resultaat maand niet naar huis ,elke dag broodjes smeren met hagelslag ,onder de trap slapen tegenover kamertje v Servaas om in het oog te houden 3weken,steen kout was dat.

Nu de ergste dingen die mij nog bij staan en die ik kwijt wil omdat het nooit meer mag gebeuren in beknopt. Perfect stond bekent als redelijk betrouwbaar had echter wel pedofiele nijgingen zoals ,even voelen onder de dekens of alles recht lag ,en dan ook nog eens even snacks voelen geslachtsdelen dat moest hij altijd soort controle. Leraar D die les gaf vond het normaal dat hij zich bevredigde voor de klas ,hij had daar geen moeite mee en als je dat wel had zijn woorden dan kijk je maar voor je, dan zie je het toch nog een van de zwaarste geboden was ,als je ergens keek wat zij niet wilden vergeet niet alles moest je vragen wat je deed straf zitten na 4 uur tot 2uur na lestijd was zeer gevaarlijk je kreeg strafwerk bv 5x catechismus overschrijven en dat haal je in een weekend niet afkopen met 30 bamboe stokslagen waarbij we het hoofd in het klepbankje moesten zetten en dan de voeten onder de rugleuning met de billen bloot slaag kregen,spietska 95j was hier een perfectionist in hij sloeg met de witte knopen touw op je billen ,tot bloedens toe,en owee als je buiten de klep keek,,, daar zat de grote donkere angst.

Dan was je blij dat je alleen maar staan kon want zitten hoefde je niet aan te denken,servatius zij altijd Een ander verhaal wat ik nooit begrepen en toch kwijt wil heb zijn dingen die je wel ziet of heb meemaakt waarbij je zelf niet betrokken was, bv je staat op de speelplaats hoort m verderop in het vk slapers afdeling kindergescheew die geslagen werd door Br.

Leonadus zwart type bijnaam BR. Spijker omdat hij keihard was en anderen wel eens liet zien wat hij durfde, had zelfs een keer daarbij zij arm gebroken ,en liep in het gips daardoor, hij was er ape trots op. Ik vraag me nu nog steeds af hoe hard moet je kinderen slaan om ze over m gezamelijk te kunnen horen schreewen? Veel sterkte en succes met deze actie,mvr.

Ik heb bewust dit artikel opzijgezet om er niet aan te denken toch moet het eruit, al is mijn vrouw erop tegen en doe ik dit achter haar rug om. Ik merk dat het mij emotioneel flink belast 2 hartinfarkten gehad waarvan de laatste een licht inf. Ik heb hier een praktijk en doe dit met alle plezier vd wereld ,dat wil ik nog 10 jaar doen. Je vroeg welke jaargang dat ik daar gezeten heb, en dan bijna 3 jaar lang. Komen kun je altijd ,zeker als je in de buurt bent is dat gewoon leuk.

Je begrijpt dat ik het emotioneel van mij af probeer te zetten maar ik moet toegeven dat ik dat niet helemaal in de hand heb ,daarvoor ben ik dan blij dat ik alleen ben. Overigens ik heb mijn moeder vandaag gesproken over dit onderwerp, ze heeft het er nog steeds moeilijk mee, ook wat jullie schrijven in de krant beseft ze nu pas de draagwijdte van dit onderwerp tot huilens toe, ik vraag je beleeft wat heeft daar gespeeld. A G 49 Mijn eerste schooljaar Het was ergens in augustus dat ik naar mijn nieuwe school ging.

De eerste dag werden we ontvangen door de broeders en de jeugdleiders. De leerlingen uit de eerste klas hadden we mijnheer Berns, een jeugdleider die uit de omgeving van Eygelshoven kwam. We moesten op een slaapzaal slapen direct boven de school de slaapzaal was onderverdeeld in ruimtes waar vier bedden stonden, een kast en verder niets. Je mocht er nooit komen want je sliep er alleen maar. We hadden een gezamenlijke eetzaal en een eigen recreatie zaal, een zaal waar broeder Valetinus zijn Aquariums had staan, een grote bak waar heel veel vissen in rond zwommen Broeder Valetinus was de jeugdleider van de tweede klas, en had zijn eigen kamer met hem begon de ellende hij kwam elke avond als de jeugdleiders naar huis waren en zij geen slaapdienst hadden ons onderstoppen.

Ik kan me nog herinneren dat hij me een keer kwam onderstoppen en mij een nachtkusje kwam geven en zijn hand op mijn kruis legde terwijl ik onder de deken had lag.

Hij vertelde me dat hij wist van de situatie bij ons thuis, en als ik er over wilde praten ik altijd bij hem terecht kon. Toen dacht ik nog gelukkig iemand waar ik terecht kan als ik weer ergens mee zat, thuis durfde ik het niet. Die broeder maakte er een gewoonte van om 's avonds langs door de slaapzaal te lopen en zijn favorieten even "persoonlijke" aandacht te geven. Persoonlijke aandacht betekende dat hij je kwam onderstoppen en de handtastelijkheden bestonden om je even aan je billen te zitten of even aan je kruis te komen.

Raar was dat hij je kwam controleren als je onder de douche stond of je wel aan het douchen was, en dat deed hij alleen als de jeugdleiders er niet waren. Ik dacht toen dat weten ze allemaal en dat moet zo. Bijles van Leonardus De eerste maand en was er niet veel aan de hand ik werd niet lastig gevallen, tot het moment dat ik mijn eerste rapport kreeg en ik een 3 had voor Engels.

Ik vergeet het nooit mijn moeder had contact opgenomen met het pensionaat, het pensionaat dat wij al snel de bijnaam gaven van Colditz. Aangezien dat ik niet op de mavo zat, maar extern op de havo kon men niet overleggen mij de leraar Engels van de mavo.

Broeder Leonardus die directeur was van de mavo gaf ook Engels aan de hoogste klassen. Hij kreeg te horen dat ik zo'n slecht punt had en bood aan dat hij me bijles zou gaan geven. Fijn iemand die je hielp. De eerste bijlessen waren in het kantoor van hem en later op zijn eigen kamer, wat later een martelkamer voor me zou zijn. In zijn kantoor, ik kan het me nog precies herinneren als je de school binnenkwam lag het links, een kamer waar zijn bureau links stond en daarvoor een grote tafel.

De eerste lessen waren echt goed en mijn punt ging vooruit. De lessen waren steeds tijdens de studielessen die van half 5 tot half 7 waren, en er was voor hem dus geen gelegenheid om zijn spelletjes te doen, dat gebeurde later toen ik op dinsdag en donderdag om half 8 op zijn eigen kamer moest komen. Als ik daar kwam gingen we op een bank zitten, en kwam hij heel dicht naast me zitten om mijn Engels huiswerk te bespreken.

Hij vond dat mijn uitspraak niet in orde was. Zijn remedie was dat hij zijn hoof in mijn schoot legde om te luisteren naar de ademhaling in mijn buik, terwijl ik een tekst moest voorlezen. Later moest ik mijn broek uit trekken omdat hij mijn ademhaling niet goed kon horen, en ik dacht, het moet zo maar dacht wel waarom moet dat hier en vond het raar. Het laatste wat ik me kan herinneren was dat ik bij hem op schoot moest gaan zitten, en hij mijn geslachtsdelen ging betasten, ik raakte helemaal versteend en durfde niet te zeggen dat mag niet, bang dat ik weg gestuurd zou worden en mijn ouders nog meer verdriet zou doen.

Toen hij merkte dat ik niet meer naar de bijlessen ging moest ik op een avond tijdens de studieles op zijn kantoor komen. Hij vroeg me waarom ik niet meer kwam en toen ik niets durfde te zeggen vroeg hij aan mij of ik de bijlessen niet fijn vond. Ik meen me nog goed te herinneren dat ik tegen hem gezegd dat ik nu alleen maar voldoendes had en dat mijn ouders vonden dat ik niet meer naar de bijles hoefde als ik dat niet wilde.

Hij vertelde toen aan mij dat hij 's middags met mijn ouders gebeld had en dat zij de manier waarop hij les gaf een goede manier was en dat het resultaat gebracht had. In het weekend dat ik toen thuis was heb ik er met niemand over gesproken, en heb ik niet aan mijn moeder gevraagd of er contact geweest was met broeder Leonardus. Het volgende voorval wat ik me nog kan herinneren in dat jaar was met broeder Valentinus. Ik was inmiddels beginnen te roken, en kocht sigaretten en rookte die stiekem op de tribune bij het voetbalveld recht tegen over de kleedruimtes en badlokaal.

Open en dag zat ik te roken op de tribune toen broeder Valetinus recht voor me stond en aan mij vroeg wat ik aan het doen was. Hij pakte me de sigaretten af en vertelde me dat ik ´s avonds na het eten bij hem op de kamer moest komen. Ik ben toen met lood in mijn schoenen naar hem toegegaan heb toen aangeklopt, In de kamer moest ik op een stoel gaan zitten. Hij begon toen tegen me te praten over roken dat het niet goed was en wat boeide me dat allemaal in die tijd nu weet ik beter, maar nu is jaren laten.

Toen hij merkte werd hij boos op me, en moest ik mijn broek naar beneden doen ben voor hem komen staan. Hij trok me over zijn knie heen en begon me toen te slaan eerste op mijn onderbroek en later op mijn blote billen. Tijdens het slaan merkte ik wel dat zijn adem versnelde, toen die weer normaal was pakte hij een pot niveau of zoiets en wreef mijn billen hiermee in.

Het rook verhaal heb ik toen de volgende dag aan mijnheer Hanzen verteld hij was groepsleider van groep 2 en die vertelde me dat ik dit direct aan mijnheer Berns moest vertellen dat heb ik ook gedaan maar heb toen niet verteld dat ik bij Valetinus op de kamer moest komen.

Waarom dat is me nu nog een raadsel, misschien was ik wel bang dat ik meer straf zou krijgen en dat wilde ik niet.

Mijnheer Berns heeft toen nog met mijn ouders gebeld en die waren helemaal niet blij dat ik rookte, nu begrijpelijk en toen stom en onbegrijpelijk. De tweede klas en wederom een rot jaar op Maria ter engelen. Het tweede jaar was een jaar waar ik niet graag aan terug denk. Dit jaar kwam ik in de groep van broeder Valentinus, en mochten we in chambrettes slapen, kleine afgesloten ruimtes waar in een kast een bed en een stoel stond, en die werden door middel van een gordijn afgesloten.

Ik leerde in dit jaar Valentinus kennen als een bruut die de handen los had zitten, je onderdruk zette en je heel vervelend vond als je probeerde een discussie aan te gaan met hem.

Ik ging dat jaar met heel veel tegenzin naar de gevangenis zoals ik dat toen bedoelde, thuis liet ik er niets van merken. Mijn vader werkte in die tijd in Kerkrade aan diverse bouw projecten en was een veilig toevluchtsoord voor me om alles te ontvluchten en me even vrij te voelen.

Waarom ik er thuis niets van zei had maar een reden er was heel veel spanning thuis, het drankprobleem, het streven van mij om een goede opleiding te gaan volgen, en de angst dat ik mijn ouders zou kwetsen. Ze hadden al zoveel aan hun hoofd, en dan ik nog met mijn verhalen, nee laat maar zitten. Ik mocht op vrijdag naar huis, maar moest op maandagmorgen weer terug.

Dan was het weekendverlof voorbij en kwam de harde realiteit weer te voorschijn. Doordat die groepsleider weg viel werd de heer Hanzen groepsleider van groep 3 en nam broeder Valentinus groep 2 onder zijn hoede.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik op een dag van de havo aankwam en het plein opgefietst kwam naar de fietsenstalling om mijn fiets te pakeren. Wie had ik niet gezien dat was broeder Valentinus, ik kon hem net ontwijken maar hij haalde uit naar mij en raakte me, ik weet niet meer precies meer waar maar ik viel met mijn fiets op de grond en verstuikte mijn hand. Ik verwachte dat ook niet. De volgende dag ben ik naar een van de jeugdleiders gegaan en heb toen aan hun verteld wat er gebeurd was.

Ik ben nu er nog niet zeker van of Valentinus dit gezien had of dat hij hierop aangesproken is, maar wat wel zeker is, is dat ik toen de pispaal was en ik regelmatig voor de kleinste dingen ter verantwoording werd geroepen, ook al had ik er niets mee te maken. Kan me nog goed herinneren dat er brand was in de fietsenstalling waar ook de brommers stonden. We kwamen terug van tv kijken en ik liep met nog iemand over het plein naar de slaapzaal toe die toen boven de MAVO lag op de zolder, waren de ruimtes voor de eerste en tweede jaar.

Het was al donker en toen we op de hoogte van het bijveld liepen zoals we dat noemde zag ik brand in de schuur van de bromfietsenstalling ik ben toen naar binnen gerend, en heb daar op het brandalarm gedrukt, wat ik niet wist was dat er bij de brandweer in Kerkrade e. Voordat we het in de gaten hadden stonden op het plein en op de Nieuwstraat 5 of 6 brandweerauto's, ziekenauto's en politieauto's.

De brand was natuurlijk snel geblust, maar lange Tinus bijnaam van Valentinus stond er met zijn neus blij en vroeg zich af wie de brand gemeld had. Snel kwam mijn naam op de proppen, hij maakte snel een combinatie van buur en mij en melde de politie dat ik mogelijk de brand aangestoken had.

Dus mocht ik met de politie gaan praten, aan hun heb ik toen verteld wat er gebeurd was en verder had dat geen gevolgen voor me, maar Valentinus bleef erbij dat ik de brand aangestoken had. Toen iedereen in bed lag en ik als laatste in het donker mijn bed gevonden had kwam hij op mijn bed zitten, om me te vertellen dat hij er van overtuigd was dat ik de brand had aangestoken, en dat hij me goed in de gaten zou houden want ik was een gevaar.

Dat weekend dat ik thuis was heb ik dit besproken met mijn moeder en haar voor de eerste keer verteld wat er die week gebeurd was. Mijn ouders hebben toen contact opgenomen met de abt weet zijn naam niet meer en hem dit voorval gemeld.

Dit was de omkeer in de "relatie" tussen Valentinus en mij. De bedreigingen en het geestelijke en fysieke geweld stopte toen tegen mij, en werd door jongens uit dezelfde groep overgenomen, jongens die ik goed aan kon, maar die duidelijk werden opgestookt door een broeder, en ik weet tot op de dag nog niet welke dat was.

Wat ik wel weet is dat de gebroeders Warrens Gerard en Marco uit Sittard mij begonnen te mishandelen om niets. Vaak was het Gerard die zijn handen niet thuis kon houden, en mij sloeg als het niemand zag. Ik kwam toen in contact met pater Landerik, de enige pater onder al die broeders. Pater Landerik Pater Landerik was getuigen van een aframmeling door de gebroeders Warrens en is toen tussen ons ingesprongen en heeft er een eind aangemaakt.

Pater Landerik was volgens de geruchten iemand die zijn handen niet thuis kon houden, ik wist er van en was alert op wat er gebeuren zou. Ik kwam regelmatig op zijn kamer, om te roken en aan hem kon ik mijn verhalen over thuis kwijt. Hij maakte altijd thee en kreeg een sigaar als ik dat wilde. We praten veel over het geloof en hadden het vaak over de zin van het leven. Ik kon altijd terecht bij hem en het enige was dat als je weg ging je de kans liep dat je een kus op je wang kreeg.

Ik heb dit nooit als misbruik ervaren, maar meer als zorgen en bezorg zijn. En ik geloof zeker dat hij soms zijn handen niet thuis kon houden maar bij mij heeft hij nooit een poging gedaan, en ik kon bij hem altijd aankloppen als ik ergens mee zat, of het nu over school ging of als het over thuis ging zijn deur stond open. Het derde en vierde jaar op Colditz Het derde jaar en het vierde jaar waren mijn leukste jaren op het pensionaat.

Jaren waarin ik als jeugdleider Hanzen en later in het vierde jaar broeder Alphons kreeg. Maar het is ook een jaar geweest waar ik broeder Monulphus leerde kennen als iemand die zijn handen niet thuis kon houden.

Broeder Monulphus Het moet ergens in de winter geweest zijn toen ik met een flinke griep kwam te liggen op de ziekenboeg, een plaats waar je niet moest komen. Hanzen vond het beter dat ik naar de ziekenbroeder moest gaan omdat ik koorts had, en te ziek was om te blijven rondlopen.

Op de ziekenboeg kreeg ik een bed waar ik mocht gaan liggen, de ziekenbroeder die ook de belangrijke rol had als portier en daarvoor steeds in zijn stofjas ik meen grijs maar kan ook blauw geweest was zwaaide de scepter daar. Als goed ziekenbroeder moest hij waken over zijn zieken, hij deed zijn best maar schoot in zijn zorgen wel veel te ver door.

Ik meen dat ik daar toen drie dagen gelegen heb zeker weet ik het niet meer, maar in een van die dagen kwam hij de koorts opnemen, want hij wilde weten of ik nog temperatuur had. Ik moest mijn broek naar beneden doen en hij kwam met zijn thermometer, echter vond hij toen dat het niet soepel genoeg ging en probeerde mijn anus op te rekken met zijn vinger.

Terwijl hij dat probeerde ging hij ook naar mijn geslachtsdeel en pakte dat ook vast. Ik was toen Fysiek veel sterker en heb hem toen een klap gegeven. Ziek als ik toen was ben ik van de ziekenzaal afgelopen met mijn pyjama aan en ben naar de heer Hanzen gegaan. Ik heb me toen aangekleed in de jeugdleiders kamer, hij is toen voor mij in het vuur gesprongen en ik mocht mijn ouders voor bellen. Die zijn mij toen komen halen en mocht ik thuis uitzieken. Maar ik vertelde alleen dat ik graag thuis was als ik ziek was, verder niets.

Maar ik kom wel merken dat er argwaan was, bij mijn ouders en niet alleen bij hun ook op de havo bestond dat. Broeder Alphons Toen ik begin maart broeder Alphons op tv zag kwamen veel herinneringen bij me op.

Ik heb hem altijd als een leuke broeder gekend, zeker toen ik bij hem in de groep zat. En als hij toezicht hield op de studiezaal, hij was streng en kon soms heel boos worden, maar had ook een heel goede kant aan zich, hij vond het leuk als je met hem naar het voetballen ging of naar andere sporten.

En zoals ik niet op de mavo zat maar extern was en je fiets was kapot dan bracht en haalde hij je van school in zijn grijze fors transit busje. Zijn Mechelse herder en als ik me niet vergis was zijn naam Luc, maar dat weet ik niet meer zeker. Wat ik wel weet was dat de hond in een ren zat bij de wasserij en de drukkerij. Ik ben een keer gebeten door de hond maar dat was ik zelf schuld je mocht niet naar de hond maar ik deed het toch, en toen ik hem wilde aaien beet hij me.

Deze broeder heeft me veel geholpen met van alles en nog wat, maar ik kan me ook nog herinneren dat ik een tik van hem gehad heb, maar ik ben er zeker van dat ik hem ook verdiend heb. Het examenjaar en het vijfde jaar in Bleijerheide Dit is het jaar geweest dat ik het minste last gehad heb van wat voor een vernedering dan ook.

Reden was dat de jongens die op de mavo begonnen waren, waren bijna allemaal geslaagd of waren naar een andere school om verschillende redenen gegaan. Het aantal nieuwe interne was heel erg terug gelopen, en als opvulling werden er leerlingen geplaatst die tegenwoordig worden probleem jongeren genoemd worden. Maar ik had daar weinig mee te doen. Toen ik slaagde kreeg ik als mooiste herinnering dat ik vrij gelaten werd, en ik uit een tijd stapte van mijn leven waar ik heel veel meegemaakt heb.

Een tijd die ik jarenlang verstopt heb. Een tijd waar ik nu pas over naar buiten kom, en dan alleen aan mensen die kunnen weten wat het was en waar je ervaringen kunt delen. De jaren na Maria ter "Engelen" of was het Duivels Nu ik bijna 50 ben en alles weer eens overdenk, komt bij mij de vraag op waarom vertel je het nu pas en waarom niet eerder. In mijn ogen een terechte vraag waar ik niet een twee drie een antwoord op heb.

Mijn verhaal heb ik weggestopt diep in me maar de reactie op alles is heeft wel een uitwerking gehad. Ben volwassen geworden, maar de herinneringen hebben me hard en achterdochtig gemaakt. Ik kan mensen die het goed menen met me wantrouwen wat ze niet verdienen. Heb wel aan mensen verteld dat ik in Bleijerheide gezeten heb maar nooit aan iemand verteld hoe en wat het was en betekende. Ik vraag me nu nog af tot op de dag van vandaag of die groepsleiders die er waren het allemaal wisten en waarom hebben zij niet ingegrepen, zij hadden de macht en de mogelijkheid.

Ze kregen genoeg signalen uit de groepen, maar ook van mij. Deed iemand wat in mijn beleving is het antwoord NEE!!!!! Tot slot Ik heb dit stuk geschreven van uit mijn herinnering, en zijn nog meer dingen die ik weet maar waar van ik niet zeker weet of het werkelijk zo was omdat ik ze zelf niet meegemaakt heb en dus.

Niet alles was slecht of hoe ik het ook moet noemen, er waren ook leuke dingen en dat zijn de dingen waar ik aan denk als ik terug kijk naar die tijd. Nu heb ik de slechte herinneringen naar boven gehaald en een keer aan papier toe vertrouwd. Ik hoop dat dit gelezen wordt en begrepen wordt, en wat de toekomst brengt zie ik wel weer.

Ben als kind van ongeveer 13 jaar meerdere jaren misbruikt door een broeder van het jongenspensionaat te Bleijerheide. Het heeft plaatsgevonden in de jaren Details over het misbruik geef ik voorlopig niet omdat ik dat zeer moeilijk vond en vind. De broeder die mij dit allemaal heeft aangedaan heette Mansuetis en was leraar duits of frans. H 51 Beste Bert. Na het horen dat de Broeders Franciscanen worden aangepakt op hun daden ,wil ik je mijn verhaal vertellen.

Ik heb op het internaat gezeten van tot Wij waren onder de hoede van broeder Servatius. Veel jongens hadden in die tijd problemen thuis ,en werden daar ook niet gehoord. Broeder Servatius riep mij regelmatig op zijn kamer ,en gaf op zijn manier aandacht.

In eerste instantie was ik blij dat iemand naar mij luisterde. Maar hij was bezig vertrouwen te winnen om steeds dichterbij mij te kunnen komen. Uiteindelijk zette hij me achter in de slaapzaal waar slechts 4 jongens apart sliepen. Daar was ik een van. S'avonds als het licht uit ging kwam hij altijd even langs om mij te kussen ,en ging zijn hand al snel onder de dekens om me af te trekken. Dit gebeurde regelmatig ,en ik begon tegen te stribbelen.

Ik vond het vies als hij me kuste ,en duwde hem weg. Ik dacht als ik het toe laat gaat hij steeds verder. Hij gaf echter niet op ,totdat hij zijn geduld verloor en met een stoffer op me in begon te slaan. Br Servatius wist dat hij me niet meer kon benaderen en begon met terreur. Altijd was hij op zoek naar me ,en dat wist ik.

Hij wilde me constant straffen ,en dat deed hij ook. Ik werd onhandelbaar ,verstopte mij op de wc ,in het hertenkamp ,in het hertenhok bovenin ,in de boomgaard ,achter de kas. Maar hij was altijd op zoek naar me en vond me ,totdat ik achter in de boomgaard de muur over klom en middagen weg bleef.

Uiteindelijk heb ik het zwaar moeten ontgelden ,want hij gooide zelfs stoelen naar me in de eetzaal als ik niet kaarsrecht zat ,of als ik geen antwoord gaf waar ik zat.

Ik was bang voor hem ,en vertelde het me vader ,we woonde toen nog in Maastricht. Later is mijn vader naar Amsterdam terug verhuisd ,dat wide zeggen dat ik weekends niet naar huis kon ,en ook de grote vakanties niet.

Dit paste net in het straatje van broeder Servatius ,en het spelletje begon weer van voor af aan Echter deze keer was ik alleen over ,ik was nu aan hem overgeleverd. Op gegeven moment heb ik toe moeten geven aan zijn handelingen ,pijpen ,aftrekken ,alleen kussen wilde ik niet ,ik keerde mijn hoofd altijd om.

Toen nam de terreur ook tijdelijk af. Want als de vakanties voorbij waren durfde ik me weer van hem af te keren ,en dan begon hij me weer te straffen. Hij draaide alltijd flink aan mijn oren en sleurde me naar de slaapzaal ,en dan begon hij weer. Het was een verschrikkelijke tijd voor mij ,ik vertelde het thuis ,maar mijn vader werd nog eens kwaad op mij ,totdat ik het me oudere broer vertelde ,hij is toen met mijn vader gaan praten dat dit niet langer zo door kon gaan.

Mijn oudere broer heeft mij toen accuut van school gehaald ,en ik mocht bij hem wonen in Amsterdam. Ik was door deze hel van 4 jaar vervreemd van de buitenwereld ,en heb mijn school ook niet kunnen afmaken omdat ik vluchtte in de drugs. Een jaar lang was ik aan de drugs tot ik iemand tegen kwam die me hielp.

Tot de dag van vandaag ben ik er nog mee bezig ,momenteel loop ik bij de psychiater ,ik denk dat ik het verwerkt heb maar het trauma blijft en heeft mijn leven sterk beinvloed.

De hel van Bleyerheide Paul Breewel 52 53 Beste Bert. Het feit dat ik nu pas reageer is omdat ik veel van deze periode helaas vergeten ben! Het blijft ook moeilijk om over deze herinneringen te praten.

Over tien jaar zullen de blanke Hollanders absoluut een toontje lager blaten in hun kutblanken taaltje. Wacht maar he witte duiveltjes tot wij bruintjes en zwartjes langere en scherpere hoektanden hebben he, dan gaan wij maar eens kijken of jullie witte soort nog nodig is op deze planeet en of wij dan niet denken van: Wieroe wil uitroepen tot het jaar van de heilige oorlog van de Ksatriya Dewanand, volgens de jihad verzen uit de heilige Bhagavad Gita.

Als echte Nederlander heb ik een bloedhekel aan Nederlanders met een hekel aan Nederlanders met kritiek op Nederlanders. Die spiegel doet vast veel pijn bij een boel Nederlanders. Vooropgesteld natuurlijk dat ze dit stuk lezen en er eerst even over nadenken voor ze beginnen te raaskallen en te schuimbekken. Peter dank voor dit stukje moest er heel hard om lachen. O en voor mij is zo een stukje ook typisch Nederlands. Prachtig stuk generalisatie van de bovenste plank. Heb er van genoten.

Weet je het zeker dat je het niet over Hollanders hebt in plaats van Nederlanders? Dit beeld van infantiele Nederlanders wat je schetst herken ik niet hier onder de rivieren. Ach, misschien zijn we hier wat nuchterder en minder hooghartig. Dit is een aardige link die ik en paar dagen geleden over twitter gooide, en zeer herkenbaar voor expats en andere landverraders die af en toe terug in Nederland zijn. Nederlanders zijn behoorlijk horkerig, inderdaad. Nederlandse kinderen zijn rampzalig maar wij vinden dat normaal, al dat rennen en doen.

Nederlanders zijn ervan overtuigd dat hun kinderen en hun honden fan-tàs-ties zijn en dat ook u dat zult vinden.

En vindt u dat niet, dan ligt dat natuurlijk aan u. Fridjof, over Brabanders valt anders ook genoeg te zeiken. Godsamme, wat een achterlijk en corrupt volk is dat soms. En heel Helmond loopt in een trainingspak, dat weet toch ook iedereen. Maar dat heeft niks met de Nederlanders te maken. Dat heeft er alles mee te maken met het feit dat, door Westerse invloed nota bene, de meeste plekken op aarde compleet geëxploiteerd en verpest worden.

Vraag in de Niger-delta maar eens rond hoeveel ze van de invloed van Royal Dutch Shell zijn opgeschoten. Maar dat mag dan weer niet, van die Nederlanders. Het enige wat ik kan opmerken aan het betoog van Peter is dat het te aardig is.

De werkelijkheid is nog erger. Wij zijn vooral een stel karige racisten die onszelf de piek van de menselijke beschaving vinden. Wij vinden onszelf gewéldig—maar dat zouden we nooit zo zeggen, natuurlijk, want we zijn ook ontzéttend bescheiden. We hebben overal een mening over, vooral over politiek. Ruim 8 maanden geleden gilde een boze radicale Hindoemeid tegen mij van: Ja, haar grote hobby was uitnaaien met lekkere mannen, maar principieel weigerde zij elke harde blanke Hollandse lul de toegang tot haar grote bruine hindoekut, gewoonweg omdat haar uitgerekte hongerige koeliekutjes niets voelde voor dit beestenras.

Gek is dat ik dit veel vaker hoorde van andere hindoesletjes uit diverse landen. Blanke Hollanders zijn echt ruw, hard, kil, arrogant, sadistisch, afstandelijk, eogistisch en vaak dom bekrompen. Zelfs blanke meiden vertellen mij dit als ik ze ontmoet. Het kan een genetische handicap zijn volgens Wieroe en soms vindt mijn hindoe kat het beter om de inferieure blanken hier maar uit te roeien om beschaving te brengen in Nederland. Je vergeet nog te vermelden dat de Nederlander zijn kind op het voetbalveld aanmoedigt om andere kinderen verrot te schoppen.

En dat we bij voetbal altijd bij voorbaat al denken gewonnen te hebben, althans zo doen we. En de Nederlander vind best dat de armen mogen creperen, zolang we maar niet nivelleren! Want compassie met anderen is de duivel. Zo rolt de Nederlander. We luisteren muziek van André Hazes en Jantje Smit. Nederlanders vieren op 5 mei hun eigen vrijheid, maar geven niet om dat van een ander.

En de stoerste Nederlanders zijn zij die achter hun toetsenbord de stoerste taal jegens buitenlanders durven te uiten. Nederland moet euthanasie op zichzelf plegen. Bot, ongastvrij en direct, je eigen sok lekkerder vinden ruiken dan die van de buitenlandse buurman. Tijd voor een Frontale introspectie.

Pijnlijk ergens een snaar die herkennend meetrilt. Maar werkte ooit in het Theatre de La Ville, en beende in grote haast en met serieuze missie de pompiers voorbij die daar per voorschrift oud houten theater zitten tussen backstage en gang. Hoezo liep ik mensen in dezelfde kleine ruimte voorbij alsof ze er niet waren, omdat het niet mijn business was?

Ik had precies twee passen tot de deur om mezelf nog net als respectabele aimabele brabantse van het imago van botte kaaskop te redden, uh, bonsoir messieurs.

Enfin, Wellicht moeten we een soort nieuwe dienstplicht instellen: Alle nederlanders voor hun 30ste verplicht een jaar het land uit. Naar welk buitenland ook. We zijn niet per se een slecht volkje, maar het ontbreekt danig aan perspectief. Sinds een heuse politieke moord en gedoogcoalities zijn we collectief aan het navelstaren geraakt.

Als een pure Nederlander geschreven: En her en der matige argumentatie. Zou Nederland mogen blijven bestaan als er tien fatsoenlijke mensen wonen? Ik ben Surinamers nog altijd dankbaar dat ze in met geduld en zachte aandrang binnen drie maanden de Nederlander uit mij hebben gekregen. Weer met plezier gelezen. Dank dus voor de goede toon. Als iemand die zich acht maanden per jaar buiten de Nederlandse grenzen bevindt werk; heel Europa, VS, Canada ben ik voornamelijk blij dat ik weer wat familie en vrienden kan zien als ik terug op Schiphol aankom.

Maar dat ik meteen geconfronteerd wordt met een hoop schreeuwende Nederlanders, asociale taxi-chauffeurs; dat blerende Panasonic scherm; getsiederrie. En mensen maar kankeren als het twee leuke Chineze meisjes van een jaar of 18 niet binnen 30 seconden lukt om treinkaartjes te kopen met die achterlijke automaten die voor buitenlanders veel te ingewikkeld zijn.

En dan moeten mensen dus eventjes wachten. En dat terwijl hun koffer nog niet eens op de band ligt; wat een stel zeikerds. Ik heb in het afgelopen jaar een aantal keren mensen geholpen met die automaat of zelfs gewoon het kaartje voor hen gekocht….

Nou gefeliciteerd, je bent zelf ook een Nederlander dus al je onzinnige kwalificaties zijn onverkort op jezelf van toepassing. Jouw uitspraken over mij raken kant noch wal, voorbeelden graag. Dat is een feit. Nog niet hetzelfde als zou ik beweerd hebben dat alle Marokkanen altijd liegen. Wat ben je toch een misselijk mannetje. Dat van die kinderen in restaurants. Ik kan mijn kinderen ook niet stoppen door het restaurant te rennen.

Al doe ik mijn best. En dan zijn ze nog half oostenrijks kwa genen. Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, erger ik me mateloos aan de dubbele moraal en het gebrek aan zelfkritiek hierboven. Het is vast grappig bedoeld, maar de zelfingenomenheid druipt ervan af. Op basis van eigen ervaringen een heel volk veroordelen is absurd. Om vervolgens elkaar lekker te gaan opporren en jezelf anders en verheven te wanen. En dan nog even jezelf vrijpleiten, nee zelfs op borst kloppen, omdat je zo geweldig anders bent.

Was deze week in het Anne Frank Huis en zag weer waar dat soort zelfverheffing en anderen karikaturiseren toe kan leiden. Hoe vaak ben je zelf onhebbelijk, grof, ongenuanceerd, veroordelend, anderen uitsluitend, te direct, arrogant, overtuigd van je gelijk en onverbiddelijk, ongeïnformeerd tunnelvisie en betweterig, et cetera?

Veel Nederlanders mogen zich graag distantiëren van andere Nederlanders. Dat wilde ik ook bijna doen toen ik dit las. Ik weet eigenlijk niet wat ik pijnlijker vind, de in Frankrijk, Afrika of Zuid-Amerika vertoevende Nederlanders die de illusie hebben dat ze zich ontdaan hebben van het Nederlander-zijn en de plaatselijke cultuur volledig eigen hebben gemaakt kan niet, bestaat niet, ook Tanja Nijmeijer niet óf de botte-hork-Hollander beschreven in bovenstaand stukje. En daarom kijk ik vrijwel geen televisie meer, de totale culturele armoede, intriest.

De botte onvriendelijke bejegening, vooral in de stad dan. Zelfs de als bot bekend staande Parijzenaars zijn een roze wolk van wellevendheid vergeleken met de gemiddelde nederlander. De irritante neiging alles wat boven het maaiveld uitsteekt neer te maaien, ook zoiets. Vertel daar eens wat meer over, Jon?

Aaron, je schrijft nu eens iets verstandigs. Nergens voel ik me meer Nederlander — inclusief die fraaie eigenschappen die PB volgens Jon bij zichzelf dringend moet gaan onderzoeken — dan in Moengo, Suriname. Dat schijnt te maken te hebben met de identiteitscrisis van de emigrant. Zoals zelfs de profs terzake de gevolgen van de klimaatverandering grandioos onderschatten, zo bagatelliseert Peter hier de Nederlandse afgrijselijkheid. Het feit dat moeders hier hun eerste vier babies ombrengen en verstoppen was zeker taboe?

Dit in tegenstelling tot de Fransozen en Duitsers: Britten spreken ook geen enkele andere taal. Tja, daar komen rare kinderen van. Het gaat erom dat het een respectloze en potentieel gevaarlijke weg is.

Ik heb toch een passie voor Afro mix meiden en vier weken geleden was het goed raak toen ik een hypermix Afro meid zag uit Ethiopie, goudbruine kleur, fijne arische gelaat, groot gekleurd Afro curled kapsel, ja een perfecte Gopi uit Krishnaloka. Ik rende nog achter haar aan na afloop, verzocht haar om een foto en gilde: Jij bent mooiste meid hier, er waren bijna koeliemeiden daar bij julianakerk in Den Haag, maar deze meid raakte mij zo diep tot in mijn vieze onderbroek denk ik.

Jammer genoeg liet zij geen zilveren schoentje achter dus zal ik haar nooit meer zien, maar ik zal haar nooit vergeten. Beste is het hele inferieure blanke hollandse gen hier uitroeien en laten wegneuken met zwarte pikken en zwarte kutjes, via een verplichte uitroeiingswet van het nutteloze duivelse blanke arische ras, soort zwarte neurenberger wet.

En ze denken ook nog dat ze het beste voetbalelftal van de wereld hebben…………….. Ik heb me nog nooit echt een Nederlander gevoelt tot dat ik in Duitsland ging wonen, wat je schrijft is voor mij herkenbaar. Laatst sprak ik met een Keniaanse vrouw ze had gelijk als ik haar leven aan zee geleefd en ze herkende dit diepe gevoel van verlangen naar de zee. Nu allemaal los gaan op jezelf. Iedere dag beste Jon en soms meermaals per dag. Het gaat niet om de zonde het gaat erom of je ze op ze minst bewust bent en er aan werkt.

Bertje, het is me opgevallen dat tot een 40 jaar terug men gewoon een Hollander was die in Holland woonde, en met twee woorden sprak. Kijk oude polygoon nieuws items ed er maar op na.

Ik ben geen Hollander, ik ben een Fries, dank u. De -raszuivere- Nederlander bestaat dan ook niet. Bertje Ik denk dat de meesten van ons zondigen, misschien niet elke dag, maar wel regelmatig. Daarom heb ik moeite met dat naar anderen wijzen en jezelf zonder meer van Nederlandse trekjes distantiëren. Ikzelf probeer ook elke dag echt naar mezelf te kijken te leren. De tijd dat ik dacht dat ik alles snapte is voorbij. Holland klinkt voor mij nog steeds oubolliger en lulliger dan Nederland.

Maar als ze ons land zo willen noemen? Denk je wel goed na over je eigen analogieën of volg je gewoon weer eens je onderbuik? Want sorry, ik kan je niet volgen. Daarom graag een concreet antwoord: Met hun IQ van een spons begrepen die de humor niet meer toen ze aan de andere kant van de Veluwe terechtkwamen. Omgekeerd begrepen die superintelligente Hollanders hun over-Veluwse humor niet, maar dat was natuurlijk niet de schuld van die Hollanders.

Misschien zou je mijn moslim PV schaal moeten bestuderen in mijn boek koran verbieden of herschrijven, staat op mijn site, de engelse versie is in global sale. Nu zijn wetenschapers het ermee eens dat DNA onze hardware is en de geest, bewustzijn en Ik-wezentje onze software. Er is een synergie tussen deze delen, maar hoe het precies werkt is nogal complex. Hierop is mijn theorie over de Hindoelander gebaseerd, soort psycho Hollander, met 0,01 procent Hindoeistische embedded software, en wat leuk pigment ruim 37,5 procent , dat dus ik ben geworden na 26 jaar lijden in de Hollandse Holocaust.

Zo zie je wat er met een bruine koelierat uit de jungle van kwatta kan gebeuren in hi tech Hollandse gaskamers na wat doorvergassen he met hoogwaardig gas uit het slochteren gasveld. Hollanders zijn kampioen als het gaat om psychische vargassing en verkrachting van ongewenste vreemdelingen en niet blanken. Een hindoehoer bevestigde dit. Het gevaar dat ik zie? Niet direct gaskamers, maar: Waar dat toe kan leiden: In extreme gevallen raakt de sfeer echt verziekt of krijgt een van de gelijkhebbers te veel macht en volgt geweld.

Daarom geloof ik in uitwisselen van uiteenlopende denkbeelden, letten op overeenkomsten, jezelf relativeren, zoeken naar het tegendeel van je eigen overtuigingen Popper. Ik ben niet heilig en denk ook weleens gelijk te hebben. En voor iemand als jij kan ik wazig en niet concreet overkomen. Overigens ben ik van mening dat de mensen die hier reageren allemaal zeer geëngageerd zijn en daarbij kampen met stellige overtuigingen over de juiste en vooral de foute weg inclusief ik.

Misschien dat het nationalistische denken van deze tijd een duidelijk weerklank heeft gevonden bij de provinciaaltjes met hun misplaatste trots op hun dialect, hunebed, en korenwolf etc. Dat was veel beter dan die nogal rare associatie met de Holocaust.

Eén puntje, omdat we anders wel erg afdwalen: Dit is een goede reden om je eigen standpunten zo helder en geprononceerd mogelijk uit de doeken te doen. Daardoor maak je jezelf immers kwetsbaar voor kritiek. Je zult het wellicht met me eens zijn dat het dáár PB niet aan ontbreekt. Dat hij er nog eens een schepje bovenop doet en, om Grote Piet aan te halen, er een hele voorstelling van maakt zal ik ook bevestigen.

Ik vind dat wel amusant. Je laat je lang zo gemakkelijk niet meer vangen als me in het verleden soms lukte. Ik had stilletjes gehoopt op een herhaling …. Nou en of ben ik er trots op, Bertje en het zal me aan mijn achterwerk oxideren of jij dat op de verkeerde plaats neerzet. Ook geschreven door Bennie J. Andere teksten van Heidevolk zijn nogal dubieus en bevestigen je punt. En waar precies ben je dan trots op, op het toevallige feit dat je als mens ergens op een rijk en mooi plekje van dit samsara bent geboren?

Trots vind ik een vies, bah woord en heb daar hele enge en soms geile associaties bij. Ik kan alleen maar zeggen dat ik blij ben en me bevoorrecht voel om opgegroeid te zijn aan zee. Ik ben het honderd procent eens met Peter.

De onbeschoftheid van de gemiddelde Nederlander was voor mij 4 jaar geleden een reden om naar een grote stad in Vlaanderen te verhuizen. Klinkt simplistisch, te raar om waar te zijn, maar echt: Test het maar eens uit! Lijkt me een fijn plan. Hier in Duitsland spreekt men de mensen die niet tot jou intimi behoren ook aan met u. Familie spreek je aan met je en jou dus ook Oma en Opa zijn je en jou. Leraren spreken hun scholieren ook aan met u en Herrn oder Frau en vica versa.

Het zou bovendien een prachtig keerpunt zijn op de heilloze weg, die we zijn ingeslagen naar het nivelleren ad absurdum. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Geen koppen boven het maaiveld. Wat verbeeld jij je wel? Een professor moet ook gewoon poepen hoor. Een dokter is ook maar een lul in witte jas.

Hollandser kán het niet. Wat De Gelder tot zijn daden dreef liet hij aanvankelijk niet los, blijkt uit de akte van beschuldiging. Politie deed niets hiertegen na mijn aangiften. De maatschappij maakt zelf haar leiders en moordenaars dus dat verdienen zij zelf en klagen helpt achteraf niet. Ik weet hier nu veel over en de feiten zijn verbazingwekkend. Blanke ras komt misschien toch uit de HEL, zoals negers in Afrika al jaar geleden geloofden. Als je het verschil niet weet tussen trots en blij……… Moet ik je toch niet uitleggen wel.

Blij ben ik dat ik niet ergens geboren ben waar armoed, honger, en oorlog is. Blij ben ik dag ik me gezin te eten kan geven en ik goed zoniet zeer goed in de slappe was zit. Waaraan heb ik dit alles verdiend….. Een verplichting om mijn rijkdom met andere te delen en niet alleen aan mezelf te denken.

Trots staat dit alles in de weg, trots is inhoudsloos gebaseerd op jezelf goed voelen het bevredigen van je eigen trotse ego. Het is al gezegd, Peter, maar dit vind ik nu al één van je beste stukken. Ik moest hard lachen om elke alinea, vanwege de herkenning.

Nederlanders zijn onbeleefd, ze begrijpen niet dat er in … Parijs geen Nederlands gesproken wordt. Dat zie ik anders. Met Vietnam namen ze wat teveel hooi op de vork samenvatting: Slakkenslurpije heeft al heel lang niets toegevoegd aan de zogeheten Vaart der Volkeren.

Noem me één reden om dat gaye leen-Latijn van ze te respectere. Er is wat veranderd ja interactie? Peter zit deels in mijn allergie vanwege dat overdrijven en deels in mijn verwondering. Hij prikkelt in ieder geval. Ik probeer daarvan te leren. Het is inderdaad zeer frappant en enigszins huichelachtig, één van de verwijten die sommige Nederlanders graag willen maken is bijvoorbeeld t. Hij heeft volkomen gelijk dat moslims constant te horen krijgen dat ze maar tegen een stootje moeten kunnen.

Niemand zegt dat tegen de aangebrande Nederlanders die in een kramp schieten als iemand kritiek heeft op hun Heimat. Allemaal best, Bertje, maar daarmee heb je nog geen antwoord gegeven op de vraag die je zelf hebt gesteld: Net als Somalische piraten misschien?

Moeten die zich ook blij en bevoorrecht voelen met hun armoe, hun leeggestolen visgronden en hun eeuwigdurende oorlog? Voor wat het verschil tussen trots en blij betreft — het is maar welke betekenis je er aan geeft. Wat jij trots noemt noem ik nog geen trots en is iig niet de manier waarop ik trots ben. Spijker op de kop, Khalid.